Een goed vervolg

In The Empire Strikes Back maken we opnieuw kennis met Luke Skywalker, Han Solo, prinses Leia en al die andere bekende gezichten. De helden blijven zich ontwikkelen en beleven nóg spectaculairdere intergalactische avonturen.

Tegelijk heeft de toch wat frivole sfeer van de eerste Star Wars plaatsgemaakt voor iets duisterders. We ontmoeten de wijze Yoda en de kwaadaardige keizer laat zien dat Darth Vader niet de übervijand is, maar slechts een hulpje.

De film is dus vertrouwd, maar voegt ook extra lagen toe – ik ben niet de enige die het misschien wel het beste vervolg in de filmgeschiedenis vindt.

Crossing Border was dit jaar ook een vervolg, althans voor mij, en het deed me deugd dat ik er enkele vertrouwde personages tegenkwam. Om te beginnen natuurlijk de mensen van de organisatie – en de schrijver Hassan Bahara, die me gister in een mindbending twist toevertrouwde geen romans meer te willen schrijven. Het ding met Hassan is dat je nooit zeker weet of hij zo’n boude uitspraak meent. En dat waardeer ik, want zo ken ik hem, zoals ik ervan geniet als Han Solo weer eens eigenwijs uit de hoek komt.

Ook was daar het meisje dat – sorry, lang verhaal – vorig jaar op een foto tussen twee bedden gevallen bleek te zijn. Waarover ik een column schreef, waarna haar moeder me mailde – het meisje bleek lid van het Haagse bandje Mellow Yellow. Dit jaar zei zij “hallo” en merkte ik op dat ze minder haar had dan toen. How’s that for character development. Het meisje onthulde ook nog dat de vriendin die op de foto ogenschijnlijk een helpende hand toestak, haar in feite tussen de bedden duwde. Ze voegde een extra laag toe alsof het niets was. Nog een terugkerend personage: de enthousiaste jongen uit de havoklas waaraan ik vorig jaar tijdens Crossing Border vertelde over mijn schrijfwerk – waar ik óók een column over schreef. Hij vertelde dat hij al zes pagina’s van mijn boek had gelezen – en dwong me tot tweemaal toe een hippe handdruk met hem uit te wisselen. Dat soort dingen onderga ik gelaten.

Wat het verschil in sfeer betreft: dit jaar was inhoudelijker. Leerzamer. Door de workshops in Londen. Door de gesprekken over cultuurverschillen met Priya, Crista en Rhian. Door de discussiemiddag over literatuur in het onderwijs. Door de ontmoetingen met Jamilla, de vertaler Arabisch-Nederlands die afluisterwerk afwisselt met tolken bij de dokter, en Hetty, de tolkencoördinator bij de immigratiedienst.

Vorig jaar schreef ik dat iedereen op de laatste dag sprak in termen van, “Het was goed hè?” “Ja het was goed.” Ondanks dat we nog een heel avondprogramma voor de boeg hadden. Dat doe ik nu weer: het was een goed vervolg.