Sebastiaan blog 5

Toen ik terugfietste van het Crossing Border Festival naar het Kurhaus en naar Grant en Marjet, zag ik dat het onweer dat boven zee had gehangen tot inkeer was gekomen.

Op de boulevard van Scheveningen jogde een man van middelbare leeftijd. Vlak voor het houten hokje van God hield hij zijn pas in, om pas na het hok het tempo weer op te schroeven.

Een busje van het Scheveningse familiebedrijf Rip b.v. stopte voor strandtent De Golfslag. Althans, wat er nog van over was: houten vlonders en staande schotten waar de ramen uitgehaald waren. De rest van de strandtent lag al in containers opgeslagen en zou morgenochtend vroeg met een grote hijskraan worden opgehaald, om pas in maart te worden teruggebracht, als de strandtenten weer opgebouwd zouden worden.

Rip b.v. specialiseerde zich in graaf- en sloopwerk, en er was werk aan de winkel. Twee leden van de familie Rip met schouders die uit het havengebied kwamen, begonnen de vlonders in hun wagen te laden. Vader Rip rookte een sigaret en gaf aanwijzingen. De laatste restjes zomer werden vakkundig weggewerkt; dat kon je met een gerust hart aan Rip b.v. overlaten.

In de Waves-bar van het Kurhaus dronken Grant en Marjet een laatste glas witte wijn. In de lobby van het hotel stonden hun koffers gereed voor vertrek.

‘Vorig jaar rond deze tijd hadden we een villa gehuurd in Portugal,’ zei Grant.

‘Wat leuk,’ vond Marjet.

‘Ja, nee, wacht nou even.’

‘Ja?’

‘Had ik extra betaald voor een eenpersoonskamer, want ik kan niet naast iemand liggen sinds Leo dood is, en wat denk je, was het eenpersoonsbed een uitklapbank in de keuken, en je moest door de keuken om bij de wc en de douche te komen. Vijf personen, één badkamer, één wc. En Kees lag al in die andere eenpersoonskamer. Dat doe ik dus nooit meer.’

‘Wat een schande.’

‘Ze dekten wel de tafel.’

‘O, lekker zeg.’

‘Ach, heerlijk. We konden zo aanschuiven.’

‘Waarom gaf Kees die kamer dan niet aan jou?’

‘Weet ik niet. Hij was er een dag eerder, en hij stond de kamer niet af.’

‘Ach ja, zo ken je de mensen weer, hè.’

‘Zo ken je de mensen.’

Een tachtigjarige man in driedelig pak liep ondersteund door zijn vrouw naar de statafel waar het desinfectiemiddel stond. Zijn vrouw druppelde de alcohol op zijn handen en zorgde ervoor dat het ook schoon werd tussen de vingers van haar man.

Toen zij aan een tafeltje bij het raam zaten, kwam de barman op hen afgelopen.

‘Kan ik iets voor u inschenken?’

‘Niemand houdt van mij!’ riep de man met trillende onderlip uit.

‘Ach, dat valt wel mee,’ zei zijn vrouw rustig, die duidelijk vaker met de uitroepen van haar man te stellen had.

‘En jij zeker niet!’

‘Koffie, meneer?’ probeerde de barman.

‘Hij wel,’ antwoordde de vrouw zonder van haar menukaart op te kijken. ‘En voor mij een stuk appeltaart met slagroom. Hij is toch wel een beetje zuur, hè, de appeltaart? Anders hoeft het van mij niet.’

Grant en Marjet, die een paar tafeltjes verderop zaten, hadden de binnenkomst van de nieuwe oude mensen nauwlettend in de gaten gehouden. ‘Weet je,’ zei Grant. ‘Als je het mij vraagt krijgen al die jonge mensen allemaal vroeg oude handen van dat spul. Wij hebben al oude handen, dat scheelt. Maar die jongelui.’

Marjet keek even naar haar gekreukelde handen.

‘Als ik die twee daar zo zie schuifelen, hè,’ fluisterde Grant nu. ‘Dan ben ik zo bang… Ik ben zo bang dat ik net zo word als zij. Zo grijs en oud en dicht bij de laatste duidelijkheid van de dood.’

‘Ach,’ zei Marjet. ‘Mocht die tijd komen, moet je gewoon dromen ooit geleefd te hebben, en de onwaarschijnlijkheid daarvan.’