sebastiaan blog 4

Even moest ik denken aan de woorden van zangeres Keeley Forsyth, ‘My love, I think it’s raining.’ Toen was het tijd om Grant en Marjet en het Kurhaus te verlaten en de regen in te gaan: een volgende Crossing Borderavond wachtte. Donderdagavond was het de beurt aan de Schotse dichter Robin Robertson.

Dichter Robertson schreef een eerste roman over D-Day-veteraan Walker. Na de oorlog probeert Walker zichzelf in grote Amerikaanse steden als New York en San Francisco te demonteren, om zichzelf daarna schroefje voor schroefje weer in elkaar te kunnen zetten. Walker komt er echter achter dat hij zichzelf al definitief opgeheven heeft. Robertson: ‘He only found out there is a way to lose and a way to lose more slowly.’ In het proza van de Schotse dichter zit nog altijd een poëtisch verlangen.

Waarom heet hij eigenlijk Walker? vroeg interviewer Hans Bouman.

‘Because Walker walks, it’s in his name and nature,’ aldus de Schotse dichter.

Soms, als je gedachten overzees in onstuimig weer verkeren, kan zoveel helderheid opluchten.

Vrijdagavond opende Crossing Border met een podium voor leerlingen uit het voortgezet onderwijs. Op het podium verscheen de dertienjarige Dia. Voordat zij kon beginnen moest Dia de microfoon naar beneden trekken. Ik zag dat ze achter de lessenaar alsnog op haar tenen stond. Dia had een gedicht geschreven; ze kon zich geen dag herinneren dat haar ouders niet gescheiden waren. Omdat ze niet thuis kon blijven wonen, verhuisde ze van tante naar tante tot de tantes op waren. Toen kwam ze in ‘de opvang’ terecht. De dertienjarige Dia sloot haar gedicht af met de volgende regel: ‘Ik heb dit leven niet gemist.’ De toekomst van Crossing Border is in goede handen.

CNN sprak later die avond van historical poetry: ‘Trump’s presidency might end with a first female Vice President of color.’

Robin Robertson, de dertienjarige Dia, Kamala Harris. Alle drie op hun eigen manier: debutant.

Vroeger namen mijn ouders mij geregeld mee naar Scheveningen voor een stranddag. Mijn moeder zei dan: ‘Denk erom, je mag tot je enkels de zee in, en geen centimeter verder, begrepen?’ Ik keek papa vragend aan. Nou, gebaarde hij, tot je knieën dan.

Dat ging een tijdje goed, tot het niet meer goed ging.

Toen ze even niet opletten zette ik mezelf af. Ik sprong vooruit, en was voor het eerst tot voorbij mijn knieën in de zee. Direct voelde ik een gulzigheid, een ziedende kracht en een bereidheid tot geweld; ik zou maar een klein slokje voor de zee zijn.

Zo voelt debuteren: voor het eerst tot voorbij je knieën de zee in gaan.