blog 2 sebastiaan

De twee vriendinnen die onder het afdakje van Jos’ viskraam hadden staan wachten op hun kibbeling, werkten de hete proppen vis mechanisch naar binnen. Zij wisten dat de vis te heet was om gegeten te worden, maar hun gehemelte en tong waren met de jaren verdoofd en zij waren niet van plan tijd in welke vorm dan ook, te verspillen.

Zij waren al een halve eeuw vriendinnen, Grant en Marjet, en zij spraken elke donderdagmiddag af in het Kurhaus hotel te Scheveningen. Grant was Amerikaanse, en Marjet was trots dat zij als enige van haar Leidse vriendinnen een vriendin uit Amerika had. Vijftig jaar geleden was Grant ten dans gevraagd in de balzaal van het Kurhaus door de dienstdoende luitenant-ter-zee der 1e klasse, en de volgende ochtend had zij het gevoel gehad dat ze nog danste, alsof ze op zee verbleef.

Een paar jaar later was haar luitenant blijven liggen op de bodem van een zee waarvan ze de naam niet eens kon uitspreken, en die dag werd zij een Scheveningse; zij bezocht elke zondag zijn lege graf en wachtte de rest van de week op zijn thuiskomen.

Marjets moeder lag naast het lege graf van de luitenant, en toen Marjet de kerkhofgieter aan Grant overhandigde, waren zij vriendinnen geworden en gebleven.

Zoals elke donderdag hadden ze rond 13 uur afgesproken om bij Jos voor een eerlijk bedrag te lunchen, alvorens de traptreden naar het Kurhaus op te lopen voor hun middagglas Sauvignon Blanc. De komende maanden zou het niet mogelijk zijn af te spreken in het Kurhaus, en dus hadden ze besloten een nachtje in het hotel te blijven slapen zodat ze nog een keer konden bijpraten en proosten op een leven dat er bijna op zat. Toen zij het terras op liepen, hun hoofden met daaromheen de strakke doorschijnende capuchons gebogen tegen de regen, passeerden ze zonder het te zien de oude, kale man die in de regen zat en naar de zee staarde. Hij staarde zo ver dat, ware de zee plat geweest, zijn blik van de wereld zou zijn gevallen. Ook hij had hier ooit gedanst, toen het Kurhaus zelf nog danste.

Naast de oude, kale man verplaatste een bediende een groot zwart beeld van een zeemeermin, tot hij dacht dat de zeemeermin precies in het midden van het terras stond.

Grant en Marjet hielden ervan om aan zee, achter een langwerpig raam, witte wijn te drinken en te praten over lang vervlogen tijden, totdat de zee in hun ogen waste. Marjet vertelde hoe ze als kind in de draaimolen had gezeten; Grant verhaalde over de vleugel in de balzaal en de eeuwige dans. Gedichten van in vergetelheid rakende levens. Of zoals de Britse schrijver Paul Mendez dinsdagavond op het Crossing Border Festival zei: ‘Ik heb de verhalen uit mijn jeugd herschreven en herschreven, om mezelf eraan te blijven herinneren wie ik ben en dat ik heb bestaan.’

Nog één keer zeiden Grant en Marjet hun leven hardop. Ze spraken van hun jonge jaren, toen hun haren nog lang waren en de Scheveningse wind er in verstrikt kon raken.

‘Enfin,’ zei Grant.

‘Nou, we zijn er weer, hoor,’ vond ook Marjet. ‘Wat is het toch heerlijk om van buiten te komen als je altijd binnen zit.’