Blog 1 - Sebastiaan

Op de boulevard van Scheveningen staat een hok dat volledig uit hout bestaat en waarbinnen het Woord van God wordt verkondigd. Je kan er bijbels kopen, en samenvattingen van de Bijbel. Bij heldere hemel opent een man in een roze bodywarmer om acht uur ’s ochtends met een grote roestige sleutel de deur van het hok. Bij slecht weer is hij er tussen tien en elf. Zijn roze bodywarmer heeft hij altijd aan, ongeacht het seizoen. Vanochtend opende hij om half elf. In de ruit brandt het woord ‘OPEN’. Achter het hokje van God begint het strand, daarna de zee. Boven zee hangt een onweer dat geen haast heeft aan land te komen.

Op het strand worden de strandtenten afgebroken en de strandbedjes opgestapeld en in grote containers opgeborgen. Het seizoen van strandtent El Niño was een slechte, en ook De Golfslag heeft betere tijden gekend. Een blonde jongen onder een paraplu probeert vergeefs de vuren van beachclub Zanzibar te doven.

Op het buitenterras van het Kurhaus hotel is een man in de regen aan het dweilen. Hij gooit grote emmers kokend water uit over de terrastegels, waarna hij de watermassa van het terras en de trappen af de boulevard op trekt. Zijn water verdwijnt vlak voor het houten hok van God in een put.

Naast het Woord van God staat een draaimolen. De draaimolen is ingepakt en zal pas als de lente op gang komt weer gaan draaien. Naast de ingepakte draaimolen staat een viskraam waar je kibbeling en haring kunt halen. Jos is eigenaar van de viskraam en bedient de frituur. Naast mij staan twee vrouwen die al een halve eeuw vriendinnen zijn, te wachten op twee porties kibbeling. Ze hebben doorschijnende poncho’s over hun jassen aangetrokken en hun capuchons zitten strak om hun hoofden gebonden.

Een man stopt bij de kraam, maar blijft op zijn fiets zitten. ‘Hoe is het verder, Jos?’

‘Hé, Arie. Nou ja, zo zo, hè.’

‘Ja?’

‘Zondag heb ik echt helemaal niks gedaan. Maandag was ik laat wakker.’ Een zware hoest maakt zich van Jos meester, terwijl hij een mandje kibbeling in het vet laat zakken. Een hoest die van zee komt, niet van land. ‘O-o-o-o-o.’

‘Nu weer dinsdag, hè?’

‘Ja, ja.’

‘En verder?’

‘Ja, rustig. Maar gelukkig is het geen zomer meer. Deze stilte is normaal voor de tijd van het jaar, dat is me al heel wat waard.’

Even verderop horen we de man in roze bodywarmer tegen de wind en de regen in roepen dat er ook een andere weg is.

De twee vrouwen kijken bezorgd onder het afdakje van de viskraam vandaan naar boven, naar de donkere wolken en de onophoudelijke regen.

‘Wordt hem niet meer vandaag, hè?’

‘Weer niet.’