EEN TAAL.

Beste Anna,

Het was bijzonder om mijn brief in het Engels te lezen. Ik herkende mijn woorden in je vertaling, maar jij was ook duidelijk aanwezig. Je hebt al meer gezegd dan ‘bijna hetzelfde'!

Nu is de eerste anderhalve dag achter de rug. We hebben een tijdje met elkaar doorgebracht: vier schrijvers en zes vertalers uit verschillende landen en van verschillende afkomst. We praten met elkaar en we switchen snel en zonder erbij na te denken tussen Nederlands en Engels, soms vallen er Spaanse, Franse of Italiaanse woorden tussen. Het klinkt als een soort Esperanto: eerst zeg ik dit, then I just say something else, en aan het einde nog una palabra en español, omdat ik dat niet snel genoeg in mijn hoofd kan vertalen, en ik hoop dat Abdellah of Federica het gewoon snappen en het woord in het Engels voor mij kunnen vinden.

In deze mengelmoes van talen vroeg ik me af of we beter of slechter af zouden zijn als we slechts één taal zouden hebben voor iedereen in de wereld.

Ik stel me voor dat in een wereld van internet en globalisering, een wereldtaal zich niet makkelijk zou splitsen tot verschillende talen (zoals in het verleden is gebeurd met, onder andere, het Latijn). Er zouden zeker dialecten ontstaan, maar voor de rest zouden we allemaal dezelfde woorden gebruiken.

Ik realiseer me ook dat ik door deze hypothese te opperen, in één klap jouw beroep van de aardbodem heb laten verdwijnen. Sorry daarvoor. Ik ben maar aan het fantaseren. Maar nu dat ik het al heb gedaan... Wat denk je: zouden we elkaar beter begrijpen als we slechts één taal zouden hebben? Ik stel me dan een wereld voor waarin tussen de zes- en zevenduizend talen verdwijnen, miljoenen - miljarden - woorden uitsterven. Boekwinkels reduceren hun kasten vol taalcursussen en woordenboeken tot één plank.

Ik vraag me af of er minder misverstanden zouden zijn, of juist meer. Misschien zouden vertalers dan blijven bestaan in de vorm van mediators. Mensen die andere mensen helpen om elkaar beter te begrijpen. Juist omdat het hebben van alleen één taal de communicatie nog ingewikkelder zou maken. Hoe minder woorden in de wereld, hoe belangrijker het zou zijn om de betekenis en nuances van de gebruikte woorden goed te beheersen. Vertalers zouden taalexperts zijn, die alle hoeken van de taal kennen en die de juiste betekenis perfect kunnen uitleggen.

En nog iets: nadat alle oude boeken vertaald zouden zijn naar de nieuwe wereldtaal, zou literair vertalen niet meer nodig zijn. Hoe voelt dat voor je... Zou je in deze hypothetische wereld willen leven, zonder je Engels-Nederlands woordenboek, zonder je beroep, maar wetende dat je over de hele wereld kan reizen en met iedereen een praatje kan maken?

Morgen vertel ik je wat ik van dit toekomstbeeld vind.

Goede crossingborderdag,

Laia

PD. Ik weet het, ik had gezegd één vraag per brief... Toch zijn het er twee geworden.