Column V

Het blijft toch een gek gezicht om Kula Shaker te zien optreden in een ruimte waar normaal alleen toneelstukken worden bijgewoond. Van uitzinnig dansen op de muziek was geen sprake omdat het publiek klem zat tussen de banken. Slechts een beetje met je hoofd meedeinen op het ritme van de muziek en aanmoedigend schreeuwen als de band een nieuw nummer inzette; tot meer beweging was men niet in staat. Maar goed, misschien was dat ook wel beter, want zo had men wel meer oor voor de muziek en het optreden van de band. En die was goed, uitstekend zelfs. Rock & Roll met hoofdletters.

In een andere zaal, eerder op de avond, verzorgde het Amsterdamse studentenblad Propria Cures een avondvullend programma met auteurs als Cindy Hoetmer, Hans Hogenkamp, Janneke van der Horst en vele anderen. Het was mooi om die mensen aan het werk te zien, zeker voor mensen die geen genoeg kunnen krijgen van oud-Hollandse literaire satire waarbij het vooral de bedoeling is om anderen met zoveel mogelijk oneigenlijke middelen te kakken te zetten. Van die taak kweten ze zich uitstekend.

Satire is misschien wel een van de belangrijkste literaire vormen. Van Don Quichotte tot Glamorama en terug naar Boze Geesten, satire, goeie satire, doorstaat veel vaker de tand des tijd omdat er niets zo bevrijdend is als het belang dat de mens aan zichzelf hecht wordt gerelativeerd.

Vandaag treedt Salman Rushdie op. Er valt veel goeds en veel slechts over zijn werk te vertellen. Het goede is uiteraard het sterk satirische element in zijn vroege werk, waarmee hij zich de woede op de hals haalde van onze moslimbroeders. Het is jammer dat hij de kunst om goede satire te bedrijven een beetje lijkt te zijn verloren. Hij is vaker op de opiniepagina’s van kranten te vinden waar hij bloedserieuze stukken schrijft over het falen van de Nederlandse overheid inzake de beveiliging van Ayaan Hirsi Ali. Op zulke momenten zou je wensen dat bepaalde schrijvers een verbod krijgen om zich nog langer in het publieke debat te mengen. Het is vaak een jammerlijke verkwisting van hun talent. Zoals bij Rushdie een beetje het geval is. Welk boek heeft hij nou in de afgelopen tien jaar geschreven dat de moeite van het onthouden waard is gebleken? Als hij al die kracht die hij verkwist aan spierballenvertoon in de kranten eens zou aanwenden om weer eens een boek te schrijven? Met zijn fenomenaal talent voor het bedrijven van goede satire zou hij meer kunnen zeggen dan al die krantenartikelen bij elkaar.