GESCHREVEN DOOR

Hassan Bahara (NL)
VERTAALD DOOR

Rhian Heppleston (GB)
Column IV
22 November 2007
Het was een welkom weerzien met een van de mooiste festivals die Nederland rijk is. In tegenstelling tot de meeste festivals rockt het hier tenminste. Puur en onversneden rock & roll, zowel de muziek als de literaire voordrachten. Grenzen worden hier daadwerkelijk overschreden: de literatuur swingt en de muziek wordt poëzie. Zoals bij het dynamisch optreden van DJ Kubus en rapper Bang Bang. Vertrouwde gezichten voor wie vorig jaar ook bij de openingsavond van het Crossing Border Festival aanwezig was. Vlak daarvoor een optreden bijgewoond van de Libanese dichter Khaled Mattawa die een Ginsbergiaans gedicht voordroeg dat in ritme en expressiviteit niet onderdeed voor het optreden van de rappers.
De avond had een duidelijk Arabisch accent. Schrijver Hisham Matar kreeg de vrije hand om een avond met optredens samen te stellen naar zijn smaak. Een van zijn persoonlijke favorieten, zo vertrouwde hij ons toe, was de Palestijnse rapgroep DAM. Ik moet zeggen, innovatief kun je ze niet noemen, daarvoor was hun rap te veel clichématig en ook nog eens afgekeken van sleetse poprap waarmee TMF en MTV hun zendtijd vullen. Ook hun sterk politiek karakter was voor een doorsnee rapliefhebber een beetje te veel van het goede. Het zal wel kloppen dat de Palestijnen lijden onder de bezetting, maar na een paar nummers is dat wel duidelijk zat en begin je te smachten naar een wat luchtiger nummer. Gelukkig hadden ze die ook in hun repertoire en kon men naar adem happen na weer een loodzwaar nummer over het Israëlisch - Palestijns conflict. Waar rappen Palestijnen zoal over als ze niet aan de bezetting hoeven te denken? Nou, gewoon, over waar bijna alle rap gaat: mooie vrouwen, dure auto’s en lol trappen.
De simpele geneugten des levens zijn universeel, want voor iedereen herkenbaar. Ook in dat opzicht werden dus grenzen overschreden. Als de rappers van DAM een nummer inzetten met een thema dat zowel een jongere in Palestina aangaat als in Nederland, bloeide het publiek op en deinde nog wilder mee op de muziek. Universele thema’s als mooie vrouwen, dure auto’s en lol trappen behoeven geen vertaling. Het is een taal die iedereen spreekt en begrijpt, zelfs als je onder de meest barre omstandigheden leeft in een land waar plezier schaars is.
























.png&w=256&q=75)











