Blog 1 - Sholeh

Het regent. De boom voor mijn huis kleedt zich langzaam uit en maakt zich klaar voor een lange slaap. Waarover gaat hij dromen? Misschien is de lente de droom van de boom voor mijn huis die keer op keer uitkomt?

Enkele herfsten geleden, toen ik nog maar net in Nederland woonde, zei Wind tegen mij: ‘Crossing Border is iets voor jou. Het gaat over muziek, literatuur en verrassende artiesten. Daar moet je zijn.’ Ik lachte, vergat, fietste in de wind en regen en leerde Nederlands. Elke keer wanneer het buiten te koud en te donker werd kleedde ik me langzaam uit en sloot mijn ogen om weg te dromen.

‘We kunnen de kindertijd, de jeugd, de ouderdom en de dood van onze huisdieren meemaken. Het samen zien vloeien van tijden zonder de kracht om de tijd te stoppen en zonder controle over de dood is een vreemd gevoel dat tot uiting komt in het hebben van een huisdier. Dit is even aantrekkelijk als eng. De aantrekkelijke liefde van het huisdier, met de altijd eenvoudige relatie en de overdreven waardering. Maar het onvermogen om ons huisdier te vereeuwigen. Ik ben altijd jaloers geweest op mensen die hun huisdier niet zo serieus nemen dat ze bang zijn om het te verliezen, of in ieder geval een relatie aangaan ondanks de aankomende tragedie. Daarom besloot ik om in plaats van een huisdier een ​​kan gevuld met rivierwater in mijn huis te zetten. Een kan vol druppels die weten wat stromen en passeren betekent. Ze zijn bergen overgestoken, hebben gesproken met vissen, mos, rotsen. Ze hebben de maan omarmd, de sterren. Over de bezwete lichamen van kinderen op een zomermiddag gegleden en de eenzaamheid van de visser gezien. Ik wil een paar druppels van een rivier een tijdje in mijn huis hebben en ze mijn leven laten zien, dat ze mij over de bergen vertellen en over de kracht van dromen. Maar wanneer ze er genoeg van hebben zal ik ze weer laten gaan om verder te stromen.’

Als ik dit tegen Wind zeg, vraagt hij niet of ik wel zeker ben van het woord ‘rivier’ en ‘huisdier’ in één zin.‘

‘Welke rivier?’ vraagt hij.

‘Aras, de rivier die de grens vormt tussen Iran en Azerbeidzjan.’

Hij knikt alsof hij wil zeggen: ‘Wat een goede keuze’, maar zegt: ‘Waarom niet de Amstel?’

Ik weet dat hij het antwoord op deze vraag kent. Maar hij houdt ervan om vragen te stellen waarvan hij het antwoord weet, alleen om voor zichzelf bevestigt te zien dat hij over een grote, intelligente mensenkennis beschikt. Hij weet nog steeds niet dat dit bij mij niet werkt. Ik antwoord niet, trek mijn wenkbrauwen op, glimlach en kijk naar de geduldige Amstel, die voor ons ligt.

‘Wanneer je van een afstandje naar de rivier kijkt, de rivier die door de hoge besneeuwde bergen stroomt, die de stilte van de bossen doorbreekt, die de hardste rotsen verzacht en in de armen van de zee valt, een zee die waarschijnlijk niet eens beseft dat er water aan hem wordt toegevoegd, dan zul je zien hoeveel moed er in elke druppel zit. Als je tegen de sneeuw op de toppen van de bergen vertelt wat een moeilijk pad ze voor zich hebben liggen, zullen ze waarschijnlijk helemaal niet willen smelten en aan de reis beginnen.’

‘Heb je deze druppels daarom mee naar huis genomen? Om dit soort filosofische verhalen voor hen te weven?’ lacht hij.

Hij weet dat ik niet verdrietig word van zijn grappen. Dat ik zijn woorden niet serieus neem, maar zijn luisterend oor wel. Ik loop richting de trein zonder te zeggen dat ik naar Crossing Border ga.

In de trein zie ik zonnebloemen die lachen, kraaien die de wereld voorzichtig observeren, paarden die aan hun veulens denken terwijl ze door hun schermen scrollen en honden die zo snel mogelijk naar buiten moeten. Ik zie wolken die niet bang zijn om te huilen.

Denkend aan mijn huisrivier veeg ik mijn vochtige wortels van me af en ruim de vallende bladeren op. Ik ben wakker. Het is niet meer donker of koud.