sholeh blog 4

Een van de artiesten heeft het over vechten. Hij zegt dat leven een constant gevecht is tegen je eigen angsten. En om die angsten goed te kunnen bevechten moet je ze eerst leren kennen en accepteren. Ik krijg er spierpijn van.

‘Wat doe je dan met je angsten?’ vraagt de wind.

‘Ik verlaat ze’ antwoord ik kijkend naar de wolken.

‘Met of zonder koffer?’ vraagt hij.

‘Met, denk ik’ en voordat hij door naar de volgende vraag gaat zeg ik: ‘Met een koffer vol brandende kaarsen voor de donkere nachten.’

‘En als je koffer te zwaar voelt of te licht?’

‘Gooi ik hem in de zee.’

‘En waar ga je dan naartoe?’

‘Als het over vertrek gaat is de bestemming niet eens van belang?’

De wind is weg. Zijn luisterend oor ook.

De hele stad is vol vechters en reizigers met een kapje op de mond en vrees in de ogen. Het is druk. Dat komt door de zon. Dat de zon schijnt lijkt hier het belangrijkste wat er kan gebeuren en iedereen moet het waarderen. In de eerste dagen dat ik hier woonde, was het raar dat de mensen alleen maar voor de zon naar buiten kwamen. Maar later, toen de seizoenen voorbijgingen en ik de afwezigheid van de zon merkte, besefte ik me pas hoe belangrijk die was. Net zoals een lieve moeder die je iedere ochtend wakker maakt en lachend zegt dat je ontbijt klaarstaat. Zelfs als je niks om haar zou geven staat ze altijd klaar voor je. Ik zal het er met mijn druppels over hebben. Wat weten ze van de zon of de wolken? Moeten ze meer van de zon houden of juist van de wolken? Wat is een wolk zonder zon en wat is een waterdruppel zonder wolk?

‘Wat is een schrijver zonder lezer en wat is een festival zonder publiek?’ vraag ik me af wanneer ik in de lege theaterzaal zit achter de grote zwarte beesten die ons opnemen. De raaf staat achter ons en ik heb het gevoel dat mijn woorden toch hun weg kunnen vinden. Ik praat en lees voor en zie de onzichtbare oren en ogen die mijn woorden opvangen. Ik zie dat de woorden aan het vechten zijn.

‘Hoop’ is de betekenis van haar naam. Ik ben altijd benieuwd naar de betekenis van de namen maar vraag het niet aan de mensen zelf omdat het kan dat ze het niet weten. En je zal je leeg kunnen voelen als iemand aan je vraagt wat je naam betekent terwijl je het niet weet. Ik zoek het zelf op en meestal kom ik zoete, zachte beelden tegen. Na een kort gesprek met haar in de eetzaal wil ik met Hoop afspreken om in de stilte in de natuur te wandelen. Ik heb het gevoel dat het niet ongemakkelijk zal voelen met haar. En als je bij iemand durft om een stilte te laten vallen, niet omdat er te weinig te vertellen is maar omdat de woorden niet mooi of krachtig genoeg zijn voor de energie en de emotie die er tussen jullie is, kun je die persoon een vriend noemen. Het klinkt goed, een vriendschap met Hoop.

‘Met de kaarsen in je koffer bedoel je een hoop voor het licht?’ Vraagt de wind ‘of bedoel je een gevecht tegen het donker?’

Ik laat stilte vallen.