Sholeh blog 3

‘November’ wil je niet zijn. Zo net voor december, net voor de laatste maand van het jaar. Zo betekenisloos, zo verdwaald, zo afwachtend.

Je wil ‘november’ niet zijn waarin de kerstverlichting op straat er niet gezellig maar belachelijk uitziet omdat het november is en niet december. Omdat het te vroeg is. Waarin niemand kan wachten totdat het echte feest begint. Je bent geen begin of einde. Je bent noch vroeg noch laat. Geen herfst, geen winter. En ‘een warme, zonnige november’ wil je al helemaal niet zijn. Zo ongeloofwaardig, zo ongepast.

De zon schijnt en het gelach van de meeuwen is hier harder te horen. Mijn druppels denken dat het door hen komt en ik vertel ze niet dat het is omdat we gewoon dichterbij de zee zijn. Ik ben bang het woord ‘zee’ te gebruiken waar ze opgewonden van zullen raken en aan het einde, aan het bereiken moeten denken. ‘Als je niet aan het einde blijft denken, gaat de tijd gemakkelijker,’ antwoord ik als ze me vragen wanneer we terugkeren naar de met water gevulde grachten van Amsterdam. Ze missen het water. Ergens vlakbij de zee.

Een van de schrijvers op het festival vertelde over haar dove moeder. Over haar fulltimebaan als vertaler, de vertaler van de rustige en zwijgende taal van haar moeder en de gillende, haastige taal van de rest van de wereld. De schrijver lacht en haar lach is als de zon in november. Zo stoer en zo zwak. En ik denk: is dat niet wat schrijven betekent?: het vertalen van de stilte. Het vertalen van alles wat niet in de uitgesproken woorden past.

Crossing Border krijgt toch subsidie om door te gaan, lees ik op internet. De raven zijn blij en de meeuwen lachen harder. De boom op de poster van het festival, op het bureau van mijn hotelkamer, is ook blij. Met de bergen wortels van andere omgekapte bomen onder zich laat hij zijn geopende armen zien. Hij laat zijn jonge en oude bladeren zien. Hij is niet bang voor het einde. Hij houdt van kleine, grote, groene, gele, rode bladeren en geeft niet om de afgekapte takken.