Sholeh blog 5

Deelnemen aan Crossing Border was als een wandeling in de herfst in het bos.

Talen liggen verspreid als een kleurrijk bladerdek, gedachten en gevoelens als de wolken die in elkaar lopen. Op de tak van de aller grootste boom zat een raaf in de verte te staren. ’s Nachts mocht ik midden in dit bos bij het vuur zitten, verhalen vertellen onder het genot van een kopje thee samen met Wijsheid.

Tijdens het wandelen in dit kleurrijke bos stond ik vaker stil bij hoe zinloos en onnodig landsgrenzen zijn en hoe wij, als mens, op elkaar lijken. Hoe makkelijk we elkaar terugvinden in de taal van kunst.

Ergens zijn we allemaal te vinden, in niemandsland. Met ons kleine verdriet wat al lang weg had moeten zijn, maar blijft zitten. Met een oude hoop die niet sterven mag. Met een zware vishaak in onze mond die nog naar zoute zee ruikt.

‘Tegenwoordig zijn er mensen die als vissers met grote magneten al het metaal uit de grachten vangen. Spullen die bewust of per ongeluk in het water zijn gegooid. Fiets, laptop, telefoon, anker, hamer en wat al niet meer.’

‘Eerst bouwen jullie een land in het water, dan maken jullie er grachten in, om vervolgens zo boos of dronken te worden dat jullie dingen in het water gooien, daarna bedenken jullie weer iets om die spullen uit het water te halen! Gek toch?’ zeggen de druppels.

‘Vervelen heet het. Er zijn mensen die als ze zich vervelen een bos, een land in brand zetten,’ mompel ik.

‘Kun je niet iets bedenken om de uitgestrooide tranen, hoop, dromen en geluk uit de grachten te halen? Er zijn zeker genoeg mensen die dit in het water gooien of hebben laten vallen. Als druppels uit een rivier weten we hier alles van.’

‘Waarom zou je die dingen willen vangen?’

Ze geven geen antwoord.

Meer dan zestigduizend ogen hebben Crossing Border van achter de schermen gezien, las ik. Als vissers zaten ze achter hun schermen om wat geluk, kleur, idee en uitzicht te vangen. Met een haak of met een magneet. Zonder grens, zonder woord.

Mijn wandeling is voorbij. Maar het bos blijft bestaan en de geur van dit bos zal bij mij blijven. Zelfs op een hete zomerdag midden in een woestijn zonder bomen.