asha blog 4

als ik wakker word om 18 uur voelt het alsof ik in het midden van de nacht wakker ben geworden. na een kwartier verdwaasd lees ik door droomnotities van de afgelopen nachten:

1. tegenwoordig zijn mensen de beste leuzen ze zijn blij met hun mond en spreken

springen op trampoline in slow motion

2.

eerst een normale hand dan splitst een arm bij de elleboog in tweeën een gewricht waaruit twee handen komen but we weren’t a nine having to come down to a seven

3.

nacht drie kwam toch niet ben aan het wachten ik: ‘sommigen begrijpen zelfmoord niet zelfmoord is het enige dat ik begrijp een zelfopoffering, het meest nobele liefdevolle daad’ ik denk: dit kan ik niet posten, begrijpen ze niet, ik moet het beter uitleggen dappere keuze: een rubberen container die naar boven wijder loopt en bodem smaller, soort kleine prullenbak

4. in een grote zaal een grote berg sneeuw mensen liggen eronder begraven graven zich in en komen dan in een keer overeind ik doe het ook lekker fris

5.

his ideas now newmark

politie politie politie politie politie autonomie op zijn best mama praat er steeds doorheen

jij zegt: dat is ook maar een theorie

dit schijnt ook later:

hij heeft gelukkig dragelijke pijn

6.

patat

vier partjes avocado of friet met guacamole

ik bedenk me dat ik twee avocado’s, banaan en popcorn in het hotel ben vergeten, daarna lees ik interviews met krasznahorkai, zijn praatje was eigenlijk het enige waar ik van tevoren naartoe wilde maar toen was ik nog in amsterdam en moest werken, op de vraag waarom hij bij een samenwerking voor precies 14 teksten en beelden koos antwoordt hij: ‘that’s so easy to explain. I had a feeling that 13 is not enough and 15 is too many.’ in een ander interview zegt hij over zijn gebruik van interpunctie en lange zinnen: "… but this characteristic, very classical, short sentence – at the end with a dot – this is artificial, this is only a custom, this is perhaps helpful for the reader, but for only one reason, that the readers in the last few thousand years have learned that a short sentence is easier to understand, this is also a custom, but if you think, you almost never use short sentences, if you listen …" j komt de slaapkamer in en brengt zo’n supermarktslaatje, hij wilt ook niet koken. ‘wat heb je nu?’

‘ik wilde het over afscheid hebben, vind ik bij apathie passen en…’

‘ik vind je geen sentimenteel type’

stilte

hij laat het bad vollopen en praat ondertussen ‘iets over slapen? dat je twee keer hebt geslapen misschien… wat ben je nu aan het typen?’

‘wat jij nu zegt’

‘een opsomming van dingen die je hebt gedaan, over hoe anders je zittend voordragn vond versus staand, friet bij de mcdonalds om twee uur 's nachts, de afterparty tot 4 uur, dat je je gister paniekerig voelde, de hopeloosheid bij veel schrijvers op het festival, of misschien kun je die vingerafdruk op de lepel bij de soep beschrijven, alleen daarover schrijven, erop inzoomen, dat je vergeten was dat je gister een interview had, of bubbletea drie dagen achter elkaar in chinatown dat we de verkoopster van gister herkenden jouw half gezoete rozenbessenijsthee zoeter was dan mijn normaal gezoete thee of is dat niks denk je?’

‘kan’

‘en dan kan je weer verder slapen’ hij loopt weg

brengt thee voor me met gefilterd water wat hij normaal weigert te doen trekt zijn kleren uit, naakt voor me zegt hij ‘je kan zeker niet in bad schrijven he’ en stapt het hete bad in ‘poeh! cop killer, let’s kill the cops tonight…’

een klein half uur later komt j met zijn badjas bij mij in bed en ik laat hem lezen wat ik heb

‘nee dit is meta, “ik kan niet schrijven dus ik schrijf over niet kunnen schrijven” blabla, dat geloven we wel weer’

‘ik kan dit er ook in verwerken’

‘tja’

‘en dit ook’

geeft laptop terug ‘nee ik hou hier echt niet van… hoe laat moet je het inleveren?’

‘zij is net in aangekomen en moet nog eten’

‘amsterdam?’

‘ja’

ik typ alles tijdens het gesprek mee en j ziet ons gesprek real life ‘echt irritant’ we lachen in bed

‘misschien is het toch wel leuk zo...’ j staat op

j kijkt in de spiegel ‘en groeten aan mijn moeder als je toch elke zin opschrijft’ hij loopt weg

na een uur komt hij terug ‘heb je al een echt stuk geschreven?’