Proloog

Ik droomde om als profvoetballer te schitteren op het wereldkampioenschap. ’s Nachts in een superheld veranderen en de gevaarlijkste schurken aanpakken. Tja, wat moet je met zulke onbereikbare dromen. Schrijver. Het klinkt nog altijd vreemd in de oren, en nu als schrijver op crossing border. Het is me toch maar netjes gelukt.

Als jonge krijger van twaalf stielen, dertien ongelukken had ik eenzelfde stramien. Hoe ik het toch weer kon verpesten.

Liefde voor lezen was er altijd, maar geen haar op mijn hoofd die dacht om het lot van schrijven te omarmen.

Vroeger na schooltijd deed ik de akeligste klusjes om toch wat te kunnen bijverdienen. Preiplanten bij een chagrijnige boer, tuinman bij een halfblinde bejaarde vrouw die bij nader inzien toch niet zo blind bleek te zijn. Een horeca-ervaring als afwasser, keukenhulp en kelner. Studies werden me ontnomen door al te enthousiast gedrag.  De tijdelijke baantjes zal ik jullie besparen, want dan wordt het pas echt zielig.

Ik werd het moe en besloot om een drastische beslissing te nemen. Vanaf nu wilde ik alleen een job die me echt lag.

Een vriend werkte als bewakingsagent en pronkte over al de leuke dingen die hij daar deed.

’s Morgens eerst een eitje bakken, daarna met de krant onder zijn neus uitgebreid ontbijten. De rest van de tijd spendeerde hij door de hele dag naar films te kijken. Zijn seksleven ging hem ook voor de wind want hij nam zelfs de strijk mee naar het werk.

Kon het zijn, een job waar je de hele dag kon lezen? Diezelfde dag solliciteerde ik bij een bewakingsfirma, een paar maanden later zat ik in complete afzondering aan de haven met stapels boeken naast mij. Ik voelde mij een koning en was best trots wanneer ik weer zware turven achter de kiezen had.

Fictie blijft het allermooiste. De ongebreidelde fantasie van de schrijver en waarvoor de lezer zijn hele leven vergeet om toch te kunnen weten wat er op de volgende pagina zal gebeuren.

Het begon dan met een boek dat te snel was uitgelezen en om de tijd te doden besloot ik om mijn dagdromen op papier neer te pennen. Ik had de smaak snel te pakken en besloot om kortverhalen te schrijven met gekke mensen en gekke dialogen. Op het einde van de dag besloot ik om al mijn schrijfsels in de vuilbak te kieperen.

Ik had nog geen roman gepubliceerd, maar ik voelde me toch al schrijver. Ik besloot om aan een  eerste roman te beginnen en ik moest definitief af van het stempel twaalf stielen, dertien ongelukken. Het schrijven ging goed, de ene dag wat vlotter dan de andere, maar door het schrijven spendeerde ik minder tijd aan het lezen. Het was alsof ik mijn vriendin aanhoudend bedroog met een nieuwe vurige geliefde.

Ayoub werd geboren en ik werd Ayoub, ik leefde in een wereld die ik natuurlijk goed kende. Mijn dagdromen schreef ik neer en er kwam nog een malle schaap bij. Ik stuurde het schaap op en een enthousiaste uitgever sprak iets in mijn voice-mail.

Een schrijver beschouwt alles als vanzelfsprekend. Daarom loopt het ook met zoveel schrijvers zo fout af. Het schrijven is mij overkomen en misschien moet ik het ook maar vanzelfsprekend vinden. Al hoop ik dat het met mij niet verkeerd afloopt. Mijn eerste roman is uitgegeven en ik besloot om weer naar mijn vriendin terug te keren. Het duurde echter niet lang en ik vond weer een ander liefje. Hopelijk volgen er nog vele vurige liefjes zodat ik later in een heuse harem kan vertoeven.