Epiloog

Het is wel even wennen voor mij. Terug in de eenzaamheid met enkel een pen in de hand. Koffie slurpend zodat mijn tanden nog wat grauwer worden. Vloekend op teksten en op werk dat ik aangenomen heb waardoor mijn roman vertraging oploopt. Een echte schrijver is een klagende schrijver vertelden ze mij eens. Dan moet ik wel goed bezig zijn.

Af en toe kan een schrijver wel iets complimenteren. Ook al valt het hem zwaar. De ijdelheid van de schrijver moet altijd bewaard blijven. Crossing Border is een merkwaardig festival. Eentje met een hoog rock ’n’ roll gehalte. Het is nog eens wat anders dan in een klein zaaltje voor te lezen en vragen beantwoorden van zeventigjarige vrouwen die je het liefst van al zouden adopteren.

Ik denk nog aan Den Haag. De stad van Couperus. O ja, ik heb zijn verzameld werk gekocht. Maar hij zal op zijn beurt moeten wachten. Vergeet wat ik ooit beloofde. Er liggen nog stapels andere schrijvers die ik nog moet lezen.

Ik denk ook aan de hakbijl die men hanteerde in Nederland. Een brute slag om de kunsten te onthoofden. Nederland is nu een armer land geworden. Wie zo drastisch raakt aan de kunsten verliest zijn rijkdom. Maar ja, als er machtsgeile baasjes aan het roer willen staan, en die in werkelijkheid handlangers zijn van halve garen en fascisten. Dan kun je zoiets wel verwachten. Maar genoeg over dit moraliserend gezeur.

Terug naar Crossing Border. Waar Sam Cutler de allervriendelijkste prater was en Michael Madsen de in zichzelf gekeerde drinker was. Met een blonde deerne die hem constant achterna zat. We hebben er wat over afgeroddeld. Was ze zijn vrouw, een vriendin, een medewerkster of een groupie?

Enkele dagen geleden las ik nog dat Michael Madsen in een dronken bui ten val was gekomen en zo in een ziekenhuis in Antwerpen belandde. Een mooie afsluiter voor hem, met een hoog rock ’n’ roll gehalte.

Ook een merkwaardig artiest was BP Fallon. Een klein schriel mannetje van middelbare leeftijd met een zwarte bolhoed op. In de lift ontmoette ik hem en hij stelde zich meten voor als BP Fallon, een zanger. Ik stelde mij dan weer voor als Fikry El Azzouzi, een schrijver. Hij vond mijn naam moeilijk te onthouden en excuseerde zich alvast, omdat hij mijn naam zal vergeten.

‘Niet erg, dat gebeurt wel vaker,’ zei ik.

‘Succes nog,’ antwoordde BP Fallon terwijl hij met kaarsrechte tred de lift verliet.

BP Fallon, hij kan een mooi personage voor een roman worden. Of je kunt van Crossing Border een prachtig toneelstuk maken. Maak van alle zangers schurken die al de mooie en minder mooie vrouwen van Crossing Border schaken. Dit onder supervisie van de mysterieuze bolhoed, de ultieme opperschurk. Louis Behre rent dan huilend naar The Chronicles die uiteraard superhelden zijn. Valt op zijn knieën en vraagt ons om ze allemaal te bevrijden. Wat we uiteraard ook doen. Voor een heldendaad meer of minder, daar draaien we ons hand niet voor om. Of ben ik het weer te ver aan het zoeken? Crossing Border is een festival dat je doet dromen, en voor een schrijver moet dit het grootste compliment zijn dat hij kan geven.