Koffie

Koffie. Dat heb je wel nodig op Crossing Border. Zeker na een zware nacht. Crossing Border gaat in een razend tempo, en voor we het weten zijn we weer aan het slenteren in de straatjes van Den Haag. Op zoek naar een smakelijke lunch. Daarna trokken we naar Het Koorenhuis om enkele jonge dichters te ontmoeten. Het Koorenhuis is de plaats voor muziek, literatuur en dans. Het is op zulke plaatsen dat mensen hun talenten kunnen ontwikkelen. En ze hebben daar ook lekkere koffie. Maar er sluimert iets in Nederland. Kunst en cultuur is blijkbaar niet meer relevant. Door bedrog en misleiding geven ze een beeld van kunst als een geldverspillende hobby van de linkse elite. De Nederlandse premier is helemaal overstag gegaan om toch maar aan de macht te komen. Het maakt niet uit of hij met de broek op de enkels voor Geert Wilders moet dansen. Alleen de macht is wat telt. Het zal Nederland nog spijten. Op kunst mag je nooit besparen.

De grootste verrassing op het festival bleek van mijn eigen redactrices te komen. Ze gaven een optreden, en wat voor een optreden. Cherry Delight heten ze, en onthoud die naam maar want ik stond zelf met open mond te staren hoe ze hun a capella liedjes zongen. Ik had altijd gedacht dat ze in hun vrije tijd postmoderne poëzie lazen. Met een beetje kaarslicht om de sfeer erbij te houden. De afterparty was weer hoe het hoort. Met goede muziek en leuke mensen. Het is ook een plaats waar ze begonnen te netwerken. Kaartjes werden uitgedeeld, en nummers werden rondgestrooid. Ik zat helemaal alleen aan een hoekje met een colaatje in mijn hand. Plots kwam Sam Cutler naast me zitten en begon diepe filosofische gesprekken met me te voeren. We werden telkens gestoord door een gitarist die alsmaar eendengeluiden nadeed.

‘De lsd is in zijn hoofd blijven hangen,’ zei Sam Cutler.

‘Heb jij nooit iets geprobeerd?’ vroeg ik.

‘Ach, ik heb alles geprobeerd, en was zelfs eventjes een dealer,’ zei hij.

‘Lijkt me leuk,’ zei ik.

'En hoe zit het met jou, je hebt een beetje de allures van een dealer. Begrijp me niet verkeerd, maar Marokko is het paradijs voor hasjiesjdealers.’

‘Nee, dat durf ik niet, ik wil daar niet in de gevangenis belanden.’

‘Ja... ik zat daar bijna opgesloten in Marokko. Weet je dat…’

De gitarist met de eendengeluiden kwam met zijn hoofd pal tussen ons staan met luid gekwaak.

‘Shut up, shut up,’ riep Sam Cutler.

‘Moet je wat drinken,’ zei de eend.

De volgende morgen namen we de bus naar Antwerpen om daar voor de laatste keer rond te dwalen en op te treden. Antwerpen is altijd leuk, het voelt alsof ik een thuismatch aan het spelen ben. Ik werd op het podium voorgesteld door een enthousiaste maar onzichtbare presentator. Het optreden ging wat stroever, na enkele zinnen stamelde ik telkens een woord verkeerd. Maar ja, zulke dingen gebeuren eenmaal. Het publiek was echter enthousiast vanwege de humor en het absurde verhaal.