Louis Couperus

Louis Couperus. Het zei me wel iets, maar nooit had ik de behoefte om iets van hem te lezen. Je kunt eenmaal niet alles lezen. Bij ons in de buurt is er een boekenwinkel die zijn verzameld werk voor vijftien euro verkoopt. Vijftien euro is spotgoedkoop, maar toch wandelde ik er voorbij en heb het nooit gekocht. Voor mij was Louis Couperus een van de vele vergeten schrijvers. Samen met de andere chroniqueurs deden we de Couperuswandeling die begon bij het borstbeeld van de schrijver. Het was koud en saai. Niet door de gids, hij deed zijn best. Het lag eigenlijk aan mezelf, omdat het persoonlijk leven van een schrijver mij totaal niet interesseert. Wil hij het graag opvoeren in zijn schrijfsels. Het mag, zolang het maar literatuur blijft. Ik luisterde en knikte minzaam naar de gids om toch maar mijn opmerkzaamheid te tonen. Tot op het moment dat er een kleine prikkeling kwam. Een prikkeling die me meteen tot zijn werk verleidde. Zo zou Couperus in zijn werk onbestaande woorden gebruiken. Hij vond als het ware woorden uit. Wat me meteen deed denken aan het vervloekte woord ‘allochtoon’. Wie dit woord ooit heeft uitgevonden verdient het kapsel van Geert Wilders, het lijf van Bart De Wever en de stem van Maarten Van Rossem. Wanneer stopt men met dit woord te gebruiken? Een woord dat je meteen in een donkere kerker duwt en af en toe mag je er eens uitkomen om een liedje te zingen en enkele danspasjes te doen. Er moet toch ergens een schrijver bestaan die nu zegt: "Stop, nu is het genoeg. Laten we hen gewoon bij de naam noemen of voorstellen als een Nederlandse of Vlaamse schrijver." De tijden van naïviteit zijn voor mij echter al lang voorbij. Allochtoon gaat een blijver worden. Een Louis Couperus is er nu niet en zal er niet meer komen. In ieder geval, maandag ren ik meteen naar de boekenwinkel om zijn werk te kopen en te lezen.

We gingen iets eten en daar was ik vooral onder de indruk van een vertaalster van wie de naam mij momenteel ontgaat. Sorry vertaalster, hopelijk vergeef je het mij. De vertaalster sprak met een vurige passie over haar werk en ik dacht meteen: Onder haar warme handen is mijn werk veilig. Een vertaling, daar komt zoveel meer bij kijken. Je moet proberen in de ziel van het boek te komen om dan het boek weer te heruitvinden.

Na het eten gingen we naar het concert van Rufus Wainwright. Ik dacht dat het een groot circus ging worden met Rufus als een gekke clown met pluimen in zijn reet en een kip op zijn hoofd. Het werd echter een soort van rouwverwerking om de dood van zijn moeder waarbij hij helemaal alleen achter de piano zat. De triestige melancholische muziek gaven mij een beklijvend gevoel wat me weer tot Couperus bracht. Waarom achtervolgt die schrijver mij nu? Probeert hij mij een schuldgevoel te geven? Of denkt hij dat ik hem thuis weer ga negeren. Ach Couperus, voor vijftien euro zal ik je niet vergeten hoor.