GESCHREVEN DOOR
%20Luay%20Al%20Ganim.jpg&w=1920&q=75)
Ibe Rossel (BE)
Ibe Rossel (1999) is een Vlaamse schrijver en studeerde Enge…
VERTAALD DOOR
%20Aqueene%20Wilson.jpg&w=1920&q=75)
Mikayla Vieira Ribeiro (CW)
Mikayla Vieira Ribeiro is schrijver, onderzoeker en vertaler…
Ibe Rossel - 5
13 November 2026
Op de bus van Den Haag naar Antwerpen schudt Melissa de ravenzwarte lokken uit haar gezicht. Ze haalt twee pillendoosjes uit haar tas. Een pil moet een ‘positieve stemming bevorderen’ en op het andere etiket lees ik ‘stressuport’. Ik weet hoe laat het is. Zelf heb ik al vijf kopjes koffie achterover getikt. Melissa duwt me nog twee extra druivensuikertjes in de hand.
Ik zou hier liefst nog iets zinnigs schrijven, iets scherps, een strakke uitsmijter, een waardige epiloog. Ik moet mezelf teleurstellen. Mijn gedachten zijn net zo in de war als mijn haar. Enkel momentopnamen, flarden van gesprekken blijven plakken, op deze allerlaatste dag van Crossing Border.
Maria Magdalena, mijn hartsvriendin, moet vandaag ook optreden in de Arenberg. Ze wandelt het podium op, een verschijning in paars, haar kleur. Begeleid door de muziek van Shy Dog leest ze voor uit haar manuscript. Ze zegt: “Weet je dat herbruikbaar ook betekent dat je er voor altijd mee zit opgescheept?”. Ik vind het prachtig.
Op de deur van mijn hotelkamer staat ‘non-smoker room’ wat het bestaan van een ‘smoker room’ impliceert. Ik wil als Margot in The Royal Tenenbaums sigaret na sigaret opsteken in bad.
Ik kom Caragh tegen in de lobby van het hotel. Ze heeft Belgische wafels gegeten. Ik probeer uit te dokteren of het Brusselse of Luikse wafels waren. Dit is van cruciaal belang, tracht ik uit te leggen. Tot mijn opluchting blijkt het de Luikse variant. We hebben een goede indruk gemaakt.
Anna en ik praten over het vernederingsritueel met de naam: een jongere zus hebben. Anna’s zus pest haar voornamelijk met haar ‘middeleeuwse schoeisel’. Ik vertel dat mijn zus recent tegen me zei dat ze zo verrast is dat ik eindelijk eens niet ‘met een uitgemergelde Victoriaanse wees/holbewoner’ aan het daten ben.
Filip had het gevoel dat hij Bordeaux binnenreed, toen de bus de rand van Antwerpen bereikte. Lieve God laat geen enkele Antwerpenaar, bekend om hun criminele meerderwaardigheidscomplex, dit ter ore komen, bid ik bij mezelf.
Ik probeer de bekende boekenrecensent uit te horen over zijn liefdesleven. Hij zwijgt als een sphinx.
Julie begint over het laatste seizoen van Blind Getrouwd. Ik voel me onmiddellijk minder schuldig over het feit dat ik de middag heb doorgebracht met Love Island kijken bad.
Ghayath zegt aan het ontbijt dat er hier in Antwerpen een klein mannetje genaamd Sven woont die plast in een flesje en dat het hotel vast die urine gebruikt om koffie mee te zetten.
De trein arriveert in Gent. Ik spring binnen bij mijn moeder op weg naar huis. Ze zegt: wat zie jij er ongelofelijk verwilderd uit. Ik moet dringend mijn haar kammen.
























.png&w=256&q=75)




























