EPILOOG: DE DETAILS

Een epiloog, een slotwoord, een terugblik op Crossing Border: dat is wat dit hoort te zijn. Maar waar moet ik dan over schrijven? Over de muzikanten die ik heb horen spelen? De mensen die ik heb ontmoet? De interviews die ik heb bijgewoond? Ik zou niet weten welke dan. Sinds ik terug ben in Amsterdam zijn alle optredens en gesprekken stukje bij beetje verworden tot één grote herinnering. Een bijzonder aangename herinnering, dat wel, maar het blijft één herinnering.

Details blijven mij over het algemeen aanzienlijk sterker bij dan hoofdzaken. Wat ik bijvoorbeeld drie jaar geleden op vakantie in Engeland allemaal heb gedaan: geen flauw idee, maar dat op de bootreis een man naast mij met een glas bier in zijn hand bloedserieus tegen zijn zoon zei: ‘Ik ben een beetje een alcoholist' - dat zal ik niet snel vergeten.

Hetzelfde geldt voor nagenoeg al mijn uitstapjes, en Crossing Border vormt daar geen uitzondering op. Urenlang heb ik mijn best gedaan het mooiste optreden, de boeiendste spreker, de sterkste interviewer en het interessantste citaat op te schrijven, maar het is me geen van allen gelukt. Hiermee wil ik niet zeggen dat ze er niet waren, maar simpelweg dat ze niet zijn blijven hangen. Als ik denk aan Crossing Border, dan denk ik aan het haarscherpe televisiescherm in mijn hotelkamer, de gezamenlijke busreis naar Antwerpen, de gezichtsuitdrukking van de schoonmaakster toen ze mijn kamer binnenliep terwijl ik nog lag te slapen; aan de gigantische schaal donuts die ons toelachte bij een lunch met ‘internationale pers' (dat internationale bleek achteraf reuze mee te vallen), of de keiharde croissants bij het ontbijt in Antwerpen. En niet te vergeten aan de DJ die tijdens de afterparty vrij plotseling de Star Wars-tune inzette, waarna de geringe sfeer die er was definitief verdween.

Het zijn dergelijke details die me te binnen schieten als ik aan Crossing Border denk. Dit realiseerde ik me al op de terugreis uit Antwerpen, toen ik tevergeefs enkele kernwoorden van mijn verblijf probeerde op te schrijven.

Ik keek om me heen, op zoek naar een centraal begrip, een gezicht dat me op een idee zou brengen. Maar de bus was nagenoeg leeg, alleen de Nederlanders waren nog overgebleven: de rest verliet Antwerpen op eigen gelegenheid. Van ongeveer de helft van het Chronicles-groepje heb ik zodoende geen afscheid genomen. Van de overigen kwam dat afscheid wel, in de vorm van een onwennige handdruk of nog onwenniger gezoen.

Al klinkt ‘afscheid nemen' eigenlijk te definitief, ik ga er namelijk vanuit dat ik het project niet snel zal vergeten. Hiermee suggereer ik niet dat ik het in mijn hart met me mee draag, ik doel eerder op praktische zaken, zoals de gedrukte versie van de columns die in aantocht is, en vooral: internet. Zo stond het grootste gedeelte van de Chronicles-collega's een dag na afloop al in mijn Facebook-‘vriendenlijst'; deze vrienden hebben inmiddels foto's online gezet van het festival, waarop de meeste deelnemers zijn getagd; het zijn veel foto's, het zijn leuke foto's, het zijn foto's die ik zal opslaan en waar ik tot het moment dat mijn computer het begeeft geregeld naar zal kijken. Alleen de details die ik me het levendigst herinner, die ben ik nog altijd nergens tegengekomen.