Hout

Beetje zitten wachten-

Of-

Je hoeft niet letterlijk te zitten, je kan ook je dag, je week, je maand om dat ene

moment heen plannen.

Daar alles aan ophangen-

Situaties schetsen, invullen hoe het zou zijn als-

Wachten is geen beweging-

Of jawel → in je hoofd.

Fysiek gebeurt er niets.

De wachtkamer van de dokter: met je billen op dat zitvlak, je handen over elkaar

geslagen, verveeld door zo’n tijdschrift bladeren of posters scannen die je

bewust maken van al je kwaaltjes.

O, wow, letterlijk: wacht. kamer.

Hopen.

Valse hoop, schijn, teleurstellingen.

Is er iemand die zegt: dat is precies wat ik hoopte?

Ik ken ze niet.

Is hopen wensen?

Ver. wachten= wachten op iets is wat ver weg is.

Het is fijn als je weet wat morgen van je wordt verwacht: je werk, je afspraken, je

etentjes-

Je plant je dagen in.

Is inplannen verwachten?

Is controle hebben hetzelfde als verwachten?

Er zijn mensen die een week vooruit plannen.

Die weten wat er per dag gebeurt.

Een vast stramien.

Die spreken van ‘mijn tijd.’

Velen kunnen niet tegen verrassingen, dat durf ik best hardop te zeggen.

Mensen gaan uit van zekerheid.

Toch?

Daarom verzekeringen.

Je kan je tegen alles verzekeren.

Zekerheid als een bevestiging.

Camera’s.

Jezelf ‘mooier’ maken dan dat je bent.

Staat dromen gelijk aan het hebben van een verwachting?

Eens in bed van een vriendin in Berlijn: ‘Jij zei dat het hier fantastisch is, maar

het is hier hetzelfde als Rotterdam.’

Einde van ons gesprek zei ze: ‘Misschien is het goed om met iemand te praten.’

En ik zei: ‘Ga zelf met iemand praten.’

En in Nederland ging ik toch iemand zoeken waarmee ik kon praten.

Cognitieve gedragstherapie-

Jaja.

Eigenlijk: denk over je eigen denken.

Een soort van: hoe gestoord kan je de mens maken?

Je wordt overbewust van je handelen, hoe je de dingen als vanzelfsprekend

benadert.

Je krijgt oefeningen-

Ik zou hier een paar oefeningen kunnen uitschrijven, maar nee man, wegwezen.

Zo kwam ik erachter dat verwachtingen niet als iets goeds worden ervaren, of dat

hangt natuurlijk van jezelf af.

‘Je legt de lat veel te hoog.’

Ik leg de lat helemaal niet hoog, hij wordt hoog gelegd.

Dan kan je zeggen: ‘Meisje, maak het je niet zo moeilijk.’

Ja, maar ja-

Maar ja-

Als iedereen van die grote woorden gebruikt.

Misschien dan kan ik ophouden met-

Ik bedoel alles is geweldig, fantastisch, bijzonder, intens, heerlijk,

indrukwekkend, goed of nee, het alleralleralleralleraller beste-

Ik geloof dat ik hoog kan springen, ik ben ook best sterk.

Zowel geestelijk als lichamelijk: ik rek mijn lichaam uit, kronkel waar dat nodig

is, maak me klein, ik pas me aan om hem aan te tikken → hem is die lat.

Dat hout-

Stukken boomschors in het bos.

Een pas gekapte boom, die nog lekker ruikt.

Brokken hout in een mand naast een houtkachel.

Plintjes in een schuur.

Planken hout rechtstreeks uit een bouwmarkt.

Laminaat dat eigenlijk een afbeelding is van hout.

Verwachtingen hebben misschien iets te maken met eigenwaarde-

Ik ben belachelijk goed in het bewonderen van iets of iemand.

Bewonderen is jezelf wegcijferen (toch?).

Kan bewondering aan verwachtingen gekoppeld worden?

Ik heb een paar keer over de website van Crossing Border gescrold-

Zelfs ik ben leuk op die site.

Het hout echt bezitten is me tot op heden niet gelukt (ik ga overigens voor het

mooiste stuk).

Misschien weet ik na vijf november op zijn minst wat voor soort hout die lat

precies is en wie het onder zijn of haar kleren draagt-

en wie absoluut niet.