Je werk zijn

Robocobra quartet bestaat uit een bassist, een saxofonist, een klarinettist en een drummer.

Het drumstel is vrij prominent aanwezig, net als de drummer zelf.

Het was een zingende-

Nee, schreeuwende- hij riep, korte kreten, soms in de microfoon, soms ernaast.

Nee, acterende- of was het een performance? Hij liep ook een paar keer van zijn drumstel vandaan (!!).

Of nee, een grappen makende-

Maar óók een ademende (hij ademde zoals dansers dat kunnen- gecontroleerd/mooi!) drummer.

In ieder geval: hij was er.

En de muziek was er.

En de muziek kon ik niet plaatsen maar ik moest steeds denken aan het werk van Ingrid Jonker. Niet aan een specifieke zin of een gedicht, maar aan haar biografie in het geheel, aan de film Black Butterflies, aan de briefwisseling met André Brink, aan de verhalen die over haar worden verteld.

De drummer had een bepaalde aandacht-

Een concentratie-

Een overgave.

(Zeg ik dat goed? Kan je overgave in je dragen? Als dat kan dan had hij dat.)

Die energie in zijn lijf-

Dit-

Deed me aan Jonker denken.

‘People don’t know what we do, are sometimes confused: “Is it jazz or not?” They’re confused, we’re confused, everyone is confused,’ zei de drummer en zette een nieuw nummer in.

En ik dacht: JA!

Niet over je werk praten.

Niet uitleggen, doe het niet, alsjeblieft-

Fatma Aydemir (kijk haar column3) zei: ‘Vragen zal je altijd krijgen.’

Ik denk het ook-

Of nee, dit is een ding dat vast staat.

Vragen- ik stel ze liever zelf.

Vragen beantwoorden om jezelf te positioneren- is moeilijk.

(Na ieder gesprek heb ik spijt: had ik dat maar niet- Of: had ik dat en dat maar gezegd.)

Vragen beantwoorden om je werk te verduidelijken- is even moeilijk.

‘We leven niet meer in een tijd dat je je werk voor zich kan laten spreken,’ wordt vaak gezegd.

Misschien is dit waar. En misschien heb ik een te romantisch beeld van kunst.

Maar is het niet net als met verhalenbundels? Hier wordt over gezegd dat ze moeilijk verkopen.

Maar-

Fuck it.

Dat betekent toch niet dat er geen verhalenbundels meer geschreven mogen worden?

Dan gaat kunst, kort door de bocht, ineens over geld.

Dus-

Als het werk, wat dat ook moge zijn, er is, dan is dat er.

Je kan erover praten, je kan er wijn bij drinken, je kan het over verkoopcijfers hebben, je kan commentaar hebben op-

Maar toen ik naar Robocobra Quartet keek wist ik zeker dat het mij gaat om die energie, die overgave, die concentratie die ik ervaar tijdens het maken.

En soms dus herken in andermans werk.

Ik bedoel, in die tijd dat ik moet uitleggen over mijn werk kan ik al een nieuwe vijfhonderd woorden schrijven.

Bij iedere vraag over schrijven, denk ik: Hey, zal ik anders verder schrijven?

Of naar een concert gaan- in plaats van een vraag beantwoorden.

Of een boek lezen.

Of naar een toneelstuk gaan.

Of met een andere schrijver hangen (ik vind met andere schrijvers praten het leukste en het ingewikkeldste wat er is).

Ik ga dus niet proberen uit te leggen wat voor soort muziek Robocobra Quartet is. Omdat ik weet dat het me nooit zal lukken, maar ook omdat ik het niet wil (zorg maar dat je ze eens live ziet), ik weet alleen dat ik net als deze vier muzikanten of als Jonker (ik heb nog meer makers die ik bewonder hoor) niet zoveel wil lullen maar vooral wil blijven maken omdat dat het enige is dat telt.