Simone blog 3

De Haïtiaans-Canadese schrijver Dany Laferrière zei ooit dat er niets zo onrealistisch is als het echte leven. Hoe dichter ik bij mezelf probeer te komen, legde hij zijn interviewer uit, hoe meer ik probeer te verbergen. Dus ben je gestopt de mogelijke uitgangen van ruimtes te tellen. Je kunt blijkbaar helemaal nergens aan ontsnappen. In plaats daarvan zit je in een koffiezaak en drinkt een decafé-sensatie. Je laat een netwerkborrel aan je voorbij gaan terwijl je wacht op bericht van je zieke moeder. Redacteuren, literair agenten en schrijvers lopen langs zonder te weten dat jij er zit. Dat geeft je het gevoel dat je spijbelt, maar er echt voor zorgen dat niemand je herkent doe je ook weer niet. In plaats daarvan bestel je cheesecake.

Een bevriende spoken word-artieste stuurt je een bericht: dat ze op het festival waar je niet aanwezig bent weer eens voor jou is aangezien. Je snuift om het bericht. Je bent, in het lichaam van een ander, toch op het festival. Je bent, onzichtbaar voor de rest, ook hier in de koffiezaak. Ze kijken wel naar binnen maar ze zien je niet.

Later, als de koffie op is, hang je met twee andere spijbelende schrijvers over de toonbank van De Haagsche Tailor Kledingreparatie & Stomerij. Met zijn drieën kijk je naar de opnames van de beveiligingscamera’s via de cloud van de iPhone van een medewerker. Men moet weten of hier gisterenmiddag een stel oordopjes is achtergelaten, tijdens een fitting. Oordopjes zijn belangrijk, zegt iemand. Daar ben je het mee eens. Je filmt met je eigen telefoon de telefoon die op de toonbank ligt, die de bewegingen afspeelt van de persoon naast je, hier op deze plek, maar dan een dag eerder, in een trainingsbroek, de armen gespreid, terwijl iemand met een meetlint om haar heen loopt.

Dany Laferrière definieert zijn oeuvre ook als een continue tegenwoordige tijd. Het is de enige tijd, zegt hij, die bestaat. ‘Het verleden vindt je in het geheugen, en het geheugen vertrouw ik niet.’ Je schrijft dit op in de Notitie-app op je telefoon zodat je de quote later kan gebruiken. Leg vast waar je aan denkt, is het openingsbericht van de app, leg snel waardevolle ideeën vast in Notities, wanneer de inspiratie toeslaat. Aan de continue tegenwoordige tijd valt niet te ontsnappen. Het verleden staat op een schermpje en speelt zich in de lege ruimte naast je af. Vroeger kun je fastforwarden naar het nu. Den Haag is miezer op olie, Chinatown is een aaneenschakeling van bestelnummers en de tijd dampt via de open deuren de natgeregende straten op. Je bent in de hoedanigheid van een ander op een literair festival. Je bent in de filmend stomerij en rokend voor het strokengordijn van Ming Kee Fastfood en schrijvers ontwijkend in een koffiezaak. De literatuur doet inbreuk op deze stad, denk je. Elk moment kan de inspiratie toeslaan. De tegenwoordige tijd ligt op de loer.

’s Avonds eet je in een flat met familieleden. Je moeder is nog steeds ziek. Je speelt een kaartspel dat je nog niet kende, maar je doet denken aan alle andere spellen die je ooit hebt gespeeld. De bekende zetten worden herhaald: je begint te transpireren, begrijpt niet wat je doet. Je wantrouwt je medespelers, raakt opgefokt, ziet hoe je zou kunnen winnen en verliest toch.