Simone blog 2

We zijn op de vlucht, in deze droom. Mijn partner heeft een onderduikadres in Delft, ergens in een buitenwijkje. Daar ligt iets dat ons gaat redden. Ik moet niet vergeten de sleutel mee te nemen, zegt ze nog, en ik zie mezelf het vergeten. Een out of body experience maar dan in een droom. De sleutel ligt nog steeds in het bakje op tafel als ik het kantoorgebouw verlaat en richting Delft snel. Daar eenmaal aangekomen: paniek. Mijn partner moet de sleutel komen brengen. Dit is het moment in het verhaal waarop ik weet dat het plan mis zal lopen. In films gaat je telefoon, of iemand stormt de ruimte in. ‘We’ve been compromised,’ zeggen ze dan. Meestal ben ik het zelf die dit zegt, voelt.

We staan op de parkeerplaats voor het aftandse jaren zestig flatgebouw. Studenten en smoezelige mannen lopen in en uit, pakken hun fietsen, dragen boodschappentassen naar binnen. Ik hoor hoe iemand een sleutelbos laat vallen en ik begin te zweten. Ik weet al dromende dat ik in mijn slaap, in het hotelbed, ook transpireer. Maar de droom moet door. Ik heb geen tijd voor realiteit. Ik tel het aantal deuren waar soldaten uit kunnen komen gestormd, of slijmerige monsters, gangleden met messen. Het zijn zes garagedeuren, de hoofdingang, een nooduitgang. Vanaf de galerijen kan elke idioot ons makkelijk spotten. Of door het hoofd schieten.

‘Haast je,’ roep ik naar mijn partner. In het trappengang zien we niemand, ruikt het naar verse pis. Ik neem de trap met twee treden tegelijkertijd.

Ze maakt de deur van het appartement open. Het interieur van het onderduikadres, de compositie van de ruimte, lijkt verdacht veel op die van de antikraakwoning die ik zeven jaar geleden met mijn beste vriendin deelde. Leonardo diCaprio zei in de film Inception tegen Ellen Page: ‘Never draw from things you know’. Het feit dat het interieur van het onderduikadres herkenbaar voor me is, baart me grote zorgen. Zelfs de scheur in de parkethoutenvloer is hetzelfde, die loopt dwars door het woonkamergedeelte.

Op het moment dat we belangrijke documenten uit de ladekast bij het raam pakken, knalt er een gigantische gouden bal door de muur, zo groot als een sloopkogel. Hij verwoest het dak. Puin en beton zakt door de vloer heen, recht het appartement onder ons in, we ontwijken nauwelijks het gat dat de meubels opslokt. Dan rennen we de galerij op. We moeten springen. Ik begin wakker te worden. Dit stuk is ongeloofwaardig, roept mijn hoofd. We rennen richting het water. Er wordt op ons geschoten. Als ik omkijk, zie ik dat mijn partner al rennende aan het huilen is. Achter haar: stofwolken, vuur. Haar haren zijn wit van de as. Haar mond staat open, bruinrood bloed op haar onderlip. De tranen brengen barsten aan in het vuil op haar gezicht. Armageddon. Donder en bliksem en de schaduw van iets enorms dat de wereld achter haar verduistert.

Nu word ik wakker. Gisterenavond, in de hotellobby van het Mercure Hotel, stond ik voor de automatische schuifdeuren met een vertaalster Nederlands-Engels te praten. Ik stond net te dichtbij het glas, waardoor bij elke handbeweging die ik maakte de deuren automatisch openschoven, koude lucht naar binnen werd gezogen. In het restaurant waar we daarna gingen eten telde ik de mogelijkheden tot ontsnapping: via het terras, achterin het pand, daarna over het muurtje heen, of ik kon me excuseren om naar het toilet te gaan en via de ingang verdwijnen. Eventueel de keuken. Me verstoppen in het systeemplafond. Niets geeft zoveel rust als een ontsnappingsplan. Met een andere schrijver en een vertaalster liep ik tussen het voor- en hoofdgerecht naar een nachtwinkel waar ik een pakje sigaretten kocht. Ik had mijn veter kunnen strikken, achter raken, een steegje in schieten. Ik had een tram in kunnen rennen en ik deed het niet.