Siham - blog 2

Flikkerende, paarse lippen.

Regen is verfrissend, soms, na warmte. Het stimuleert groeien, gaat dorst tegen en is een fijne achtergrond voor iedere romantische scene. Na warmte dus. Dan creëren regendruppels pas warmte.

Ik stap de deur uit, de grauwe straten op. Een trainingspak, ik heb eerlijk waar een trainingspak aan. Niet omdat het heel mooi staat, stoer staat, maar omdat ik een enorme buik heb. Na 28 weken zwangerschap begint de baby vet te krijgen en mijn buik past zich aan. Het is comfortabel en daar waar men mij meestal in een rokje, of op hakken ziet, ziet men mij nu in een pyjama op straat.

Den Haag lijkt drie keer verder van huis dan ik mij kan herinneren van voor de zwangerschap, maar ik geniet van de heenreis. In de metro zit een vrouw met wit haar, prachtig wit haar. Mijn blik rust op de energie die zij deelt met de ruimte en zij heeft het, tot mijn plezier, niet door. Staren is ongemakkelijk, algemeen bekend, maar nu maakt dat niet uit. Zij brengt mij naar een plek die ik niet eerder heb mogen betreden. Persoonlijk verleden, onzekere toekomst, de rug krom van al het gewicht, van alle zielen die op haar leunden, op haar vertrouwden en nu zit zij hier tegenover mij. Als een schilderij, maar dan met meer inhoud. Er hoeft in dit schilderij niets ontdekt te worden. Alles is al voorgekauwd. Zo houdt de kijker energie over voor het wiegen van de vrouw met de witte lokken. Ik pak haar op, draag haar en zet haar pas weer neer als ik hoor dat ik er de volgende halte uit moet. Laan van NOI.

Wij zitten tegenover elkaar in de trein en jij kijkt mij aan alsof ik niet de 21-jarige vreemde vrouw ben,  die ik toch echt ben voor jou. Even gaan mijn gedachten naar hoe jouw geliefde zich zou voelen, als zij wist hoe verlekkerd jij kijkt naar mij. Of moet ik zeggen: Hoe verlekkerd U kijkt naar mij. Jouw stropdas zit ook erg scheef, het staat niet bij de nette schoen en het colbert. Toch gun ik jouw geen blik, ook geen minachtende. Het is goed zo. Ik naar uw scheve stropdas, U naar mijn borsten die perfect op hun plaats zitten.

Het boek wordt door verrimpelde handen dichtgeslagen en het meisje schrikt op. Ze grinnikt, door het abrupte geluid van de man die belachelijk hard niest. Haar lippen zijn fel paars geverfd, prachtig glimmend. Volumineuze, lange wimpers en een gezond blosje. De juiste vitamientjes en ik gok op een flinke dosis zon. Een verademing, adembenemend, verrassend dichtbij en haar zachte, paarse lippen raken mijn droom.

Wij zitten tegenover elkaar in de trein en jij kijkt mij aan alsof er niet veel meer over is van de charmante man, die ik gisteren toch echt nog was. Ik bevindt mij in de achterste coupé, maar mijn fantasie neemt een loopje met mij. Ik waan mij in een hemelbed met witzijde lakens, fluwelen rozenbladeren in een intens zwarte kleur. Het leven lijkt opeens verscholen achter een wolkendek, waardoor ik geen zicht heb op mijn eigen rol in dit. Het raakt mij en schudt mij weer bij bewustzijn. Bedankt.

Flikkerende lichten, zachte achtergrondgeluiden, teksten die letterlijk mijn gehoor doen springen van verlangen naar meer van datzelfde en dan slaan alle stoppen door. Te zien zijn alleen nog felpaarse lippen, die plaats maken voor sneeuwwitte lokken in de hevige regenbui. Het is warm hier.