Spring naar de hoofdcontent
language

GESCHREVEN DOOR

https://studio-twin-archive.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/websites/media/crossing-border/Foto Isa Davids.jpg

Isa Davids (NL)

Isa Davids (1994) studeerde geschiedenis en internationale b…

VERTAALD DOOR

https://studio-twin-archive.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/websites/media/crossing-border/Foto Christine Koopmann.jpeg

Christine Koopmann (DE)

Christine Koopmann (1995) studeerde interdisciplinaire neerl…

Isa Davids - 5

13 November 2026

Over schrijven

Waarom besloot je over een analfabete te schrijven op een literair festival? vroeg de moderator. Het publiek in het ovale zaaltje klonk stil. (Was dat echt zo? Ik weet het niet) Moeilijk antwoord. Misschien was Donna, de naam van mijn personage, een metafoor voor toenemende laaggeletterdheid, op basis van cijfers die in het nieuws verschijnen. Misschien was ze een uitvloeisel van de neiging om vreemdsoortige figuren op papier te creëren. Misschien omdat ik over mezelf schrijven te eng vind, te naakt, waardoor ik fictie gebruik voor gedachten die ik zelf niet de wereld in durf te sturen. Misschien stond ze voor mijn vroegere zelf, de niet-schrijvende variant die tot mijn dertigste mijn enige persoonlijkheid vormde.

Ik weet nog hoe dat voelde, ik herinner me de onrust in mijn lichaam, het bozige, de onmacht. Ik was bezeten door taal, maar net als Donna ook bang voor woorden. Ze hadden zo’n gewicht, zo’n blijvende werking. Wie was ik om een wit papier te vullen en te besluiten dat wat er stond van waarde was? Toch deed ik het. Ik jaag niet graag clichés achterna, maar het schrijven heeft me gered. Ik was ziek en dit bleek het medicijn. Ik kwam terecht in een wereld waar geen mannen, landsgrenzen, maar woorden me beschermden. Daar zat loutering in, ik werd herboren.

De afgelopen dagen sprak ik met vakgenoten, vertalers, agenten en uitgevers. Ik  maakte nieuwe vrienden, denk ik. Trap op, trap af, nog een stuk pizza, een sigaret in de kou. We spraken over literatuur, de staat ervan, boeken die we nooit meer zullen vergeten, passages die ons hart braken en die het lijmden. Dat niet alleen: ook over onze gevoelswereld, onzekerheden, geliefden. We klaagden over de onmogelijke tijden en trokken elkaar door de zenuwen. Traden samen op. Opnieuw ervoer ik hoe sterk literatuur kon zijn, hoe krachtig en kwetsbaar tegelijk. Hier zat ik dan, met gelijkgezinden, die hetzelfde voelden.

Maar de romantiek zakt weg. Nu treedt met de seconde het besef binnen dat de wereld niet zo in elkaar steekt. Nee, in de echte wereld vertelt je oom op een borrel dat ‘wat jij kan, straks door een robot gedaan wordt’. De plek waar Edouard Louis geen held, maar gewoon een naam is, zoals vele anderen, waar mensen doodgaan, kissebissen over hun plek in de rij van de supermarkt, waar huizen onbetaalbaar zijn. Schrijven is uiteindelijk gewoon een beroep, geen goddelijke inblazing, denk je wanneer je je saldo checkt.

Taal kan ons niet altijd beschermen tegen de realiteit. Die is immers veel lelijker. Maar toch, zolang we kunnen blijven spelen met woorden, als kinderen, zolang we nadenken, wordt die lelijkheid wat zachter. Zolang we daar plezier in hebben, zijn we veilig. Zolang we die ene zin van een boek tot diep in onze botten voelen, onoverwinnelijk. Zolang er woorden zijn, kunnen we, net als Donna, zweven.

 

Wat een verrukking om schrijver te zijn.

Background

Partners

Logo denhaag
NLF
Fonds21
De Groene Amsterdammer
gau
TRIBE hotel
dioraphte
HNT
hvg
cjp
studio twin
academy of art
white rabbit
pluim
meulenhof
orion
meridiaan
bezige bij
De geus
querido
promtheus
koppernik
vaillant
ooievaarspas
Faber
Uitgeverij oevers
cossee
Arbeidspers
Parade_logo
UL
HomeAgendaOver

Crossing Border 2026