GESCHREVEN DOOR

Isa Davids (NL)
Isa Davids (1994) studeerde geschiedenis en internationale b…
VERTAALD DOOR

Christine Koopmann (DE)
Christine Koopmann (1995) studeerde interdisciplinaire neerl…
Isa Davids - 2
06 November 2026
De analfabete II
Daar stond ze, in de menigte waar stemmen van haar wegliepen en naar haar toe holden. Haar slechte been klopte onafgebroken. Klop-klop-klop- nee, nee, het was eerder gebonk. Een melancholisch gedreun dat door haar ongemak werd aangesterkt. Bonk-bonk-bonk- Wie ben ik? Wat doe ik hier? Ze ving gesprekken op over buitenlandse namen die ze niet kende: Rebecca Kuang, Edouard Louis, Tony Tulathimutte. Aan de muur hingen de posters met zwartrode letters, die wat Donna betreft het midden hielden tussen trotskisme of facisme. Ze wist het niet, had het nooit geweten ook. Aan de bar bestelde ze een kop thee die ze in een beduimeld glas opgediend kreeg.
In de hoek stond een man die haar sommeerde.
‘Julie!’ zei hij.
Donna zweeg.
‘Julie, we zijn zo blij met je komst. Ik las je boek met plezier. Er zat zoveel smaak aan- het citaat over het horloge,’ - hij kende het uit zijn hoofd - ‘Tijd is een brutaal wezen, een monster waar we het liefst de hele dag naar kijken, maar in vol daglicht onze jeugd, onze geliefden en dromen wegsteelt’. O, en de passage in het bos, of de suggestie dat Jezus niet uit een maar meerdere profeten bestond. Vernuftig! Ik ben fan, ja, verdomme, ik ben fan! Maar Julie, je bent laat. Ik breng je waar je moet zijn.’
‘Meneer..’
‘Ach, tuurlijk. Wij hebben elkaar niet eerder ontmoet. Milo Bern, ik ben de directeur van het festival!’
‘Leuk u te ontmoeten.’
Ziet u, het leven is best simpel. Meestal is het bestaan onverbiddelijk en zijn ja’s gewoon ja’s, nee’s gewoon nee’s, en alles daartussenin voorbestemd voor de rijkaards, de sjacheraars, lui die tegen de waarheid aanschoppen, simpelweg: de grijzegebiedmensen. Donna had zich altijd prettig gevoeld bij de tweeledigheid van goed en kwaad. Maar dingen veranderen en Donna wist twee dingen zeker op dat moment. Het eerste was dat zij niet Julie was. Het tweede dat meneer Bern wel degelijk dacht dat zij Julie was. Donna was besmet met een aandoening die analfabetisme heette en Julie was schrijver.
‘Kom je mee?’
Ze knikte.
Het was even haast maken, zei meneer Bern, terwijl ze hem in haar nieuwe hoedanigheid als Julie volgde, daarbij weinig zei behalve de nodige ‘oh’s’ en ‘jazekers’, toen ze dwars door de novemberkou bij een geïmproviseerde tent uitkwamen. De binnenkant was een precieze nabootsing van een honderd jaar oud cafe, met groezelige houten pilaren die doorliepen naar het plafond, waar een gestreepte fluwelen doek de zaal van de hemel doorkliefde. (Aha, circustent!) Donna ontdeed zich van haar jas terwijl meneer Bern een stoel voor haar neerzette.
‘Weet je wat geestig zou zijn? Als je die grap over Nietzsche nog even aanhaalt. Uit hoofdstuk twee? Dat vindt het publiek vast geweldig’
‘Nice?,’ hernam Donna.
De stoel voelde warm, alsof iemand erop had geplast en het vocht was verdampt, maar de warmte was ingetrokken.
‘Nog tien minuten.’
Wat zei de directeur nou over dat horloge? Oja, de tijd was een monster. Het nam in de volle zon alles van je af. Als de tijd Donna vanochtend had gestolen of laten sterven, was ze woest geweest, had ze haar vuisten gebald tegenover het amorfe gestel dat haar toekomst durfde te ontnemen. Maar zo ging het niet. Donna was niet gestorven, alleen ingewisseld. Ingewisseld voor Julie. Meneer Bern stak zijn handen in zijn zij, bekeek vluchtig zijn pols en opende zijn mond.
‘TIJD!’
























.png&w=256&q=75)




























