GESCHREVEN DOOR

Isa Davids (NL)
Isa Davids (1994) studeerde geschiedenis en internationale b…
VERTAALD DOOR

Christine Koopmann (DE)
Christine Koopmann (1995) studeerde interdisciplinaire neerl…
Isa Davids - 3
07 November 2026
De analfabete III
Angst, genot, loutering, trots en de smaak van kots stuwden naar boven tijdens de eerste dag van haar nieuwe leven. De rode lichten brandden tegen haar schedel terwijl ze de zaal in keek, gevormd als een cisterne en gevuld met vreemden. De vrouw die tegenover haar zat (tenger, beheerst, in de dertig), een zogenoemde moderator, zou haar nu bevragen over een boek dat ze niet had geschreven. Ze bekeek de pagina's. Niet te ontcijferen, alleen al vanwege het feit dat het letters waren, en geen cijfers. Maar Donna hield van vragen. Dagenlang speelde ze gedachtenspelletjes met zichzelf. Nu hoefde ze alleen dit publiek deelgenoot te maken van haar gekke hersenspinsels.
‘Mevrouw Robic’ (dat was schijnbaar Julie’s achternaam), ‘u schreef een autobiografische (wat?) bildungsroman (wat?!) over uw jeugd. U schrijft met schwung, maar het boek is politiek gekleurd. Vertelt u eens, waarom is politieke reflectie zo belangrijk voor u? Er zijn genoeg schrijvers die het onderwerp mijden als, als, nouja als de pest.’
Donna aarzelde, bekeek de regenlaarzen die haar naar dit literaire avontuur hadden gedragen. Ze waren haar kameraden die regenplassen omzeilden, maar sinds vanochtend leken ze voorzien van een eigen wil. Bezeten rubber was het.
‘Wilt u misschien de vraag herhalen?’
Dat deed ze. Donna verschoof haar gewicht op de stoel.
‘Uhm, toen mijn ouders jong waren, stroomde de politiek al door hun lichaam heen. Misschien hadden ze geen idee wat links was, of rechts, toch wisten ze alles over onrechtvaardigheid. Toen mijn vader geen rugtabletten gesubsidieerd kreeg, vestigde de politiek zich letterlijk in hem. De pijn die hij met zich droeg, was een verankerde herinnering aan een staat die hem vergeten was, die hem verpletterd had. Als mensen van nature politieke wezens zijn, dan zijn boeken, hun eigen creatie, dat toch eigenlijk ook?’
Ze keek de zaal in. Ze was Donna, ze was Julie, de man wiens zweetlucht ze vanuit het publiek rook, de vrouw die bleef lachen op de verkeerde momenten, haar moderator, ze was iedereen.
‘Mooi gezegd, Julie. Hoe verklaar je dan dat zoveel critici ‘pathos’ binnen de literatuur als ordinair beschouwen?’
‘Pathos?’
‘Het zinspelen op emotie bij het publiek.’
‘O, zo.’ Ze giechelde. ‘In dit deel van de stad zijn ze niet zo van de emotie. Het is hier altijd stil. Ziet u, werklui lachen hardop, met hun tanden bloot. Kijk, zo! Ze zijn luidruchtig, huilen bij voetbalwedstrijden. Ha! Mijn neefje kon vroeger zo janken als zijn team verloor dat hij onder de snottebellen zat. Snotmonster, noemden we hem. Passen dat soort sentimentele types in boeken?’
‘Wat denk u zelf?’
‘Ik denk het niet.’
‘U schrijft prachtig over de vestiging van geweld binnen deze groep, u beschrijft het als een zonde die hen wordt opgelegd door de maatschappij. U zegt: ‘Armoede is als een heuvel die je beklimt, wetend dat je nooit het dal zal bereiken. Je bent de pit buiten de kers, het lint dat van het cadeau wordt gerukt, tot er heerlijke vorm van rancune in je opwelt. De mens die niet op geld draait, draait wel op woede.’ Maar hoe zit het met eigen verantwoordelijkheid?’
‘Verantwoordelijkheid?’
‘Is de mens dan niets meer dan zijn achtergrond?’
Donna zweeg. Ze moest even nadenken in welke hoedanigheid ze deze vraag ging beantwoorden. Gek genoeg voelde ze dat Julie aan haar zijde stond.
‘Dus arme mensen zijn arm omdat het hun eigen keuze is? Is dat wat u beweert? Ze kunnen zich wel ontwikkelen, maar hebben daar toevallig geen zin in? Dat is makkelijk. Toen ik wilde leren lezen en schrijven, en het.. en het.. gewoon niet lukte, was dat soms mijn schuld?’
Ze proefde zout. Ze was aan het huilen. De zaal was stil. Het publiek stond op. Klapte. Meer tranen. Meer applaus. Een kloppend been. Geen woorden, nooit woorden.
Hier was ze.
























.png&w=256&q=75)




























