Proloog

Het was een genot om iets uit te doen. Ik begon met mijn gympen waar mijn voeten wit en klef uit tevoorschijn kwamen. Sandalentijd was over, vond mijn moeder. Maar eind oktober heerste er een zonderlinge warmte, die maar half van de laagstaande zon leek te komen, en half lag opgeslagen in het gloeiende zand waarop ik mijn kledingstukken een voor een liet vallen. Het koffertje waar mijn trompet in zat verstopte ik zo goed als het ging in het droge waaigras aan de voet van de naaldbomen.

De les was weer een ramp geweest. Mijn muziekleraar staarde me aan terwijl ik de trompet aan mijn mond zette en de druk liet oplopen achter opeengeknepen lippen. ‘Ik wacht wel. Neem vooral je tijd.’ Geen noot. ‘Hoe kan dit nou moeilijk zijn? Improviseren! Maakt niet uit wat.’ Hij was een roze, gedrongen man met lippen als postelastiek. Ik had al vier jaar les van hem, de laatste tijd zelfs elke dag, omdat de uitvoering van het schoolorkest aanstaande was. Met mijn ogen dicht speelde ik een paar noten. Ik koos ze niet eens zelf, dat deden mijn vingers, die over de toetsen stommelden. Ze kenden de route half-half, als slaapwandelaars op zoek naar het toilet. Wat als ze in hun slaap geheimen prevelden? ‘Stop maar. Dat is ‘Round Midnight. Ik wil jou horen, niet Thelonious Monk.’ Hij spande zijn elastieken lippen en spoot een confettiregen van klanken door de kamer.

We hadden onze fietsen als richtingaanwijzers bij het hek laten staan. Twee damesfietsen, op de groei gekocht, met plastic bloemen om het stuur gewonden. Nu kwamen er twee jongens het zandpad afgelopen. Mijn vriendin kruiste haar armen en trok in één beweging haar volle bikini tevoorschijn. In een half jaar tijd was ze zacht geworden aan de buitenkant van haar botten. In haar benen zag ik de naden van haar spijkerbroek en de ribbels van haar sokken staan. En nu begon ook mijn vlees als croissantdeeg te rijzen. Nog even en ik mocht me nergens meer aan stoten. Alle volwassen vrouwen waren zacht en voorzichtig. Voor de jongens de waterkant bereikten, was ik het meertje ingelopen. Mijn knieën zag je al niet meer. Als ik bewoog, plooide het water zich als groen fluweel om mijn bovenbenen. Onder dat groene gordijn was het donker, koel, en stil. Met ingehouden adem liet ik me door de waterspiegel zakken. Het stof, de horzels en de jongens bleven achter. Een tijd lang dreef ik in het midden van het meer, met mijn gezicht in de zon en mijn lijf in het donker. Onder water luisterde ik naar de trompetmelodie die ik instudeerde, en die afbrak bij het stuk dat ik straks voor een volle zaal moest improviseren. Ik trapte met mijn voeten. Het water spetterde hoog op, parelend in de zon, als de blinkende tonen van een koperblazer. Een ogenblik hingen de muzieknoten stil in de lucht. En plotseling voelde ik hoe het zijn moest. Ik zag de muziek en was de koningin van het bosmeer. Zo licht en vrij ging ik het straks spelen. Mijn muziek zou als een brief zijn, onleesbaar voor mijn roze muziekleraar maar gericht aan alle vrienden die mij nog niet gevonden hadden. Toen ik begon te rillen zwom ik terug naar de kant. Het slib drukte zich tussen mijn tenen door. Mijn badpak was groen van de algen. Ik moest de blikken van de jongens verdragen, en ook dat ze meteen weer wegkeken. Ik kleedde me aan, omslachtig achter een handdoek, en legde mijn handen op de gloeiende trompetkoffer. Over twee weken was de opvoering.