Bregje column 4

“Dat boek kan ik ook voor je signeren, hoor.”

Ik liet het boek van de Russische schrijver zakken en keek naar de jonge vrouw die me had aangesproken. Ze stond handtekeningen uit te delen bij de book ’n’ bar in de foyer van de Koninklijke Schouwburg. Ik herkende haar vaag ergens van.

“En dit boek?” Ik hield een kopie van mijn eigen debuutroman omhoog, waarvan er een stapel op dezelfde tafel lag.

“Die heb ik niet gelezen, daar kan ik niks over zeggen.”

Ze draaide zich weer om. Een professionele muze.

Ik bleef met de boeken in mijn handen staan en stelde me voor dat ik me ook zo vanzelfsprekend thuis voelde in de schijnwerpers.

Een paar dagen geleden kocht ik het themanummer van de Britse Elle, over feminisme. Ik mijd glossy’s al jaren vanwege de acute zelfhaat die ze kunnen opwekken (“Ik eet nooit meer iets!”, schreeuw ik terwijl ik de laatste bladzij omsla, en ren naar de koektrommel.) Dus een feministische glossy…?

Ik werd niet teleurgesteld. Reportages uit verschillende landen, veel vrouwelijke romanschrijvers aan het woord. Het enige dat me dwars zat, was een twee pagina’s grote advertentie voor iets dat Modern Muse heette. De foto: een vrouw in zachtroze licht schrijdt op stiletto’s door een Parijse straat. De slogan: “Be an inspiration.”

Het deed me denken aan die keer dat een beroemde Nederlandse auteur een boek voor me signeerde, en erin schreef: “Voor Bregje, iemands muze.” Geamuseerd nam ik het boek in ontvangst. Ik héb een muze, dacht ik tevreden. Be an inspiration? Be inspired!

Een muze hebben is heerlijk. Een hele mooie, die smoezelig en warm in bed blijft liggen terwijl jij in een grote wollen trui achter je bureau kruipt om te schrijven. Maar als je op een podium staat, en wellicht vooral als je een vrouw bent die op een podium staat, liggen de zaken anders.

In een zaal genaamd De Hemel lezen wij, Chronicles, op zaterdagavond een voor een fragmenten uit ons werk voor. De verleiding om zelf muze te gaan spelen is plotseling veel groter. Zit mijn haar goed? Kun je zien dat ik nerveus ben?

Ook de tekst verandert. Normaalgesproken redt die zich prima zonder mij, en nu ben ik er plotseling zelf deel van: hoe truttig of stoer ik er vandaag toevallig uitzie, mijn stem, of ik wiebel, of ik me niet verspreek. Een ware muze zou melodieus declameren terwijl ze heupwiegend over het podium schreed, roze parfumwolken uitwasemend. Als ik wegloop van de microfoon, stel ik vast dat ik nog altijd geen muze ben, maar er wel een héb. En die ga ik nu weer snel opzoeken, in Brussel.