Blog 1 Anne

Nog niet zo lang geleden woonde ik in de stad. De Grote Stad. De stad waar de meeste schrijvers worden geboren, ook ik.

Anderhalf jaar geleden ben ik verhuisd. Naar Hoevelaken. Dat ken je waarschijnlijk niet, of, jawel, van het knooppunt, de files. Bij Hoevelaken rechts- of linksaf. Net niet het midden van het land, net niet de Veluwe. We hebben een dorpsplein dat, naar ik vermoed, in de jaren ’70 is ontworpen en waarvan het middelpunt een achthoekig gebouw is. Hierin huist het gemeenteloket van de gemeente Nijkerk (open op dinsdag  09.00-11.30 & donderdag 09.00-11.30), een fysiotherapeut, een kerk, een sportschool en Grand Café/Zalencentrum De Haen.

Niet lang nadat ik was verhuisd bestelde ik bij De Haen een grote fles mineraalwater. De jongen van de bediening keek me even vragend aan en ik zei dat als ze geen grote flessen hadden, dat een klein flesje ook goed was. De jongen zei dat hij het in de keuken moest navragen. Twee minuten later zag ik hem uit de achterdeur verdwijnen en in de richting van de supermarkt rennen (Hoevelaken telt drie supermarkten, waarvan er eentje aan het plein grenst). Nog eens twee minuten laten stond de jongen weer aan mijn tafel met een plastic fles Spa Rood van anderhalve liter dat hij in een wijnkoeler voor me neer zette.

‘Bedankt,’ zei ik.

‘Geen probleem,’ zei de jongen en liep naar het volgende tafeltje.

Een jaar gelden stopte ik met mijn vorige baan. Het was een goede baan, een baan waar ik voor had moeten vechten, voor moest blijven vechten. Waar ik voor bleef vechten, vechten, vechten. Zo hard, dat ik pas te laat besefte dat het een kansloze strijd was, omdat ik nergens meer vóór vocht. Ik vocht enkel nog tegen mezelf.

Ik had een afscheidsborrel met bitterballen en glitters en een playlist die ik zelf had mogen samenstellen.

Negen maanden geleden werd ik moeder.

Zeven maanden geleden ging Nederland in lockdown.

Natuurlijk is het even wennen als je verhuist.

Als je stopt met je baan.

Als je moeder wordt.

Als de hele wereld op slot gaat en weer open en weer op slot en gelukkig toch weer open. Nee, toch niet. Grand café De Haen moet ook weer dicht.

Ik woon in een bungalow, ontworpen door een architect die ook delen van de Efteling schijnt te hebben bedacht. We hebben een plat dak, een grote tuin en een uitkijktoren waar mijn werkkamer zich bevind. De toren doet denken aan een stuurhut, met z’n houten balken en ramen aan weerszijden. Het is er altijd te warm of te koud. De lichten doen het niet en er ligt oud grijs tapijt. Maar dit luchtschip heeft mijn blik veranderd. Vanaf hier bekijk ik nu al maanden de wereld die, ondanks de lockdown, geruststellend weinig verandert. Waar de stilte in De Grote Stad inmiddels oorverdovend moet zijn, is de stilte van Hoevelaken precies de stilte zoals die al jaren klinkt.

Het is even wennen, maar ik weet inmiddels, verandering is vaak goed. Voor je het weet staat er geen klein flesje, maar anderhalve liter water op tafel. Dus kom maar op. Over een paar dagen vertrekt dit luchtschip naar Den Haag.