Anne Moraal blog 3

Op vrijdag is er markt op het dorpsplein in Hoevelaken. Er staat een groentekraam, een loempiakraam, een bloemenkraam, een kipkraam, een broodkraam (al hoor ik bij de Hoevelakers die enkel brood koopt bij de lokale bakker en zonder op te kijken altijd aan deze kraam voorbijloopt), een viskraam en een Turkse delicatessenkraam (de grote, groene olijven en hummus ontbreken op geen enkele Hoevelakense borrel). Ik ging naar de markt, liep een rondje, kocht niets, maar voelde me goed over het feit dat ik toch even buiten was geweest.

Ik ben tijdens het festival gekoppeld aan een Italiaanse vertaler, Francesco Panzeri, en nadat ik de markt had bezocht had ik met hem een gesprek via Zoom. Hij woont in Italië op een plek die ik ieder jaar bezoek, waardoor ik me zijn leven voorstel zoals mijn vakanties zijn. We hadden het over begrippen die soms lastig te vertalen zijn. Het woord bungalow bijvoorbeeld, de letterlijke vertaling komt zo ongeveer neer op het Italiaanse woord voor een hut in de wildernis (waarbij ik deze vertaling uiteraard weer fout kan hebben). De werkelijke bungalow waar ik in woon ligt in een woonwijk waar voornamelijk bejaarden wonen. De enige wildernis die hier te vinden is, is het gras waarvan ik me steeds voorneem het te maaien maar het nooit doe. De vertaling is inmiddels aangepast, geen Italiaan denkt meer dat ik in het buitengebied woon. Ik hoop dat Francesco heeft genoten van de rest van zijn vakantiedag.

Ik probeerde me onder te dompelen in het festival. Ik luisterde de podcast KOFFIEDIK toen er werd aangebeld. De postbode met een pakketje voor de buurvrouw. Ik wist dat ze thuis was en zei dus ook: ‘Ze is gewoon thuis.’ De postbode haalde zijn schouders op en liep weg. Ik pakte de doos op van de grond en liep drie stappen naar mijn buurvrouw.

‘Maar ik ben gewoon thuis,’ zei ze toen ik haar het pakketje overhandigde.

‘Dat zei ik ook,’ zei ik.

Thuis probeerde ik de podcast weer aan te zetten om verder te luisteren toen er wederom werd aangebeld. De andere buurvrouw.

‘Is er voor een pakketje voor mij bezorgd?’ vroeg ze.

‘Nee,’ zei ik, ‘er was wel een pakketje voor de andere buurvouw.’

‘Hm,’ reageerde de andere buurvrouw en keek meewarig in de richting van het desbetreffende huis, ‘weet je zeker dat dat niet mijn pakketje was.’

‘Ja,’ zei ik.

‘Hm,’ zei de buurvrouw en liep zonder verder iets te zeggen richting haar eigen huis. Ze opende de deur en voordat ze naar binnenging keek ze nog een keer om naar het huis van de andere buurvrouw.

In mijn huis zijn er slechts twee plekken waar het draadloze internet sterk genoeg is om een livestream af te spelen. Het is er echter niet continu sterk genoeg, waardoor ik terwijl Iduna Paalman een gedicht voordroeg met mijn laptop naar de andere kant van mijn huis moest lopen om de verbinding weer op gang te krijgen. Bij dichters voel ik altijd een bepaalde jaloezie, omdat zij een taal spreken die ik wel begrijp maar zelf niet machtig ben. Toen ging de bel weer. Door het raam zag ik dat de andere buurvrouw weer voor de deur stond. Ze had het pakketje van de eerste buurvrouw in haar handen, het karton gescheurd. Snel draaide ik me op, hopend dat ze me niet had gezien.

‘Er staat iemand voor de deur,’ riep ik naar mijn man, ‘kun jij even opendoen?’