xxxx

Fuck, ik ben mijn paracetamol vergeten.

Dat was het zinnetje dat door mijn hoofd schoot toen Menno Pot gisteravond het eerste optreden van Crossing Border in Den Haag aankondigde. Het is een gewoonte die ik mezelf in de loop der jaren heb aangeleerd: nooit zonder paracetamol naar de schouwburg. En niet zonder reden. Hoe vaak ben ik al niet met een dreunend hoofd en half misselijk van een “gezellig” avondje onder de mensen thuisgekomen? Te vaak dus.

Maar ik had niet lang de tijd om mezelf dit kwalijk te nemen. Het zaallicht veranderde en Lucius kwam op. Ik had geen idee wie ze waren. Net zoals ik van het overgrote deel van de programmering geen idee heb wie het zijn, laat staan wat ze doen. Voor mij is het blind kiezen tijdens dit festival en in het geval van Lucius pakte dat verrassend goed uit: twee stemmen, twee lichamen, één geluid.

Ik vergat alles om me heen, kon me zelfs niet ergeren aan de laatkomers die zich een weg naar binnen wrongen om ook naar deze hypnotiserende band te luisteren. Het uur vloog voorbij.

In een prettige duizeling liet ik me met de zaal mee naar buiten voeren. Het viel me op hoe divers het publiek was. Jong, oud, excentriek, ingetogen; een interessante mix die aansluit op een festival waar zowel het subtiele als het bombastische vertegenwoordigd is.

In de hal pakte ik het schema er weer bij en mijn kompas. En zo vond ik Dorien Meijsing die een paar verdiepingen hoger haar werk liet horen. De Haagse muzikante had een zelfgemaakt instrument bij zich. Moeilijk om uit te leggen, het deed me nog het meest denken aan het muziekdoosje dat ik vroeger op mijn kamer had staan. Haar optreden was klein, fragiel en magisch tegelijk. Ik zat op het puntje van mijn stoel om maar niets te missen en wederom kon ik me niet storen aan het publiek dat later binnenkwam en als een stel roestige ninja's onhandig krakend op hun plek ging zitten.

En dan was er nog een interview zoals een interview moet zijn. Auke Hulst stelde de juiste vragen en Patrick DeWitt gaf openhartige antwoorden. Eerlijk, ongedwongen, simpel en heel fijn om naar te kijken. Soms weet je gewoon dat een gesprek klopt.

En toen.. Ja, toen had ik er genoeg van. Maar wacht, dat klinkt te negatief. Mijn hoofd zat vol, op een prettige manier, en ik besloot een lange omweg te maken, terug naar het hotel.

Onderweg, met de indrukken nog vers in mijn hoofd, kwam ik een man tegen die druk in gesprek was met een overvolle prullenbak. Hij leunde op zijn fiets en vertelde het vuil wat zijn moeder ervan gevonden zou hebben.

Dat ervan werd me niet duidelijk noch het wat – maar mooi was het wel. Net zoals de avond. Het was nieuw, het was veel, en het was meer dan genoeg.

Misschien heb ik van alles gemist, misschien heb ik het hoogtepunt van deze eerste avond wel aan me voorbij laten gaan, maar ik dacht aan het credo van Martin Bril en toen wist ik weer:

Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg.