frederik - blog 4

Het strand is een uur wandelen en ik beslis om er heen te gaan omdat ik het strand haat, zal de bestemming nooit bereiken net omdat ik het strand haat.

Op mijn pad is een winkelstraat afgezet voor de intrede van een heilige die ze hier en thuis De Sint noemen. Het regent en waait zoals het dat de voorbije dagen onophoudelijk gedaan heeft maar daar lijdt de belangstelling niet onder. Kinderen wachten met ouders onder paraplu’s en zien slecht versierde praalwagens voorbij rollen. Uit luidsprekers schallen schelle liederen van een Pietenband. Ze gaan van “maakt niet uit wat het is, het komt allemaal goed” en wij geloven hen. De stoet kabbelt voort op het tempo van buikpotigen en reikt verder dan de winkelstraat, die zeker een halve kilometer lang is. Ik zie geen Sint. Ik zie wel kleine ezels met mandjes, sluikreclame, mandarijnen, smartphones, blanke mensen met zwartgeverfde gezichten die roet moeten suggereren. De Zwarte Pieten zijn verkleed als brandweermannen ook al blussen ze geen brandjes en er is een fanfare in een treintje. Eén enkele Zwarte Piet manoeuvreert zich door de massa op een Segway. Er zijn kinderen voor wie de wereld nog iets wonderlijks heeft, er zijn mensen die vandaag door de bril van die kinderen kijken. Heb ik al gezegd dat het regent?

Ik ben hier nu vier dagen. Wat al eens langer, dan eens korter dan dat aanvoelt. Mijn kleren liggen verspreid over een rode fauteuil. Er is een bureau dat van een douche gescheiden wordt door middel van een raam en fantasieën teelt. In de tussentijd ben ik deze stad mijn thuis gaan noemen ook al kan ik me er nog steeds niets bij voorstellen. Den Haag een begrip dat ik enkel ken van nieuwsberichten op radiozenders. Een plaatsbepaling bij artikels en een plek waar problemen van wereldlijke omvang opgelost moeten worden. Bij dat laatste kan ik me evenveel verbeelden als bij de opstropping in de Waaslandtunnel in datzelfde nieuwsbericht. Maar hé, ik ken wel blind de route van het hotel naar de schouwburg, vind de Schlemmer – waar we goede aflopen vieren en David Vann danst op wat vermoedelijk amfetaminen zijn – ertussenin. Vann knikt naar mij en voor sommigen is deze erkenning van hun bestaan iets benijdenswaardig, het kind gekust door de Sint. In deze illusie die een organisatie voortgebracht heeft, met behulp van toegangsprijzen en subsidies, heeft de literatuur allure en ontstaat een onzichtbare hiërarchie waar schijnwerpers van mensen helden maken. Voor die uitzonderingstoestand ben ik hen erkentelijk.

Het regent nog steeds beklemmende uitzichtloosheid wanneer een vacuüm, ademruimte gunt aan de verschijning van een getransponeerd schrijver. Hij bezit de flair van een Brit pop zanger met een achterban van tienermeisjesharten, een bijpassende zwierigheid maar bovenal een vertrouwd accent. Soms hebben vreemden niet meer dan een ongekunstelde openingszin nodig om te weten wat ze voor elkaar kunnen betekenen. Vervolgens schouderklopjes, anekdotiek, een gedeelde tewerkstellingsconsulent, een Brusselse gemeente, actualiteit, een uitnodiging naar Athene te komen, de zin “het kwam tot mij in een droom.”

Het zijn deze kleine details die mij de moed geven morgen hetzelfde als gisteren te doen en verwoed verder te wroeten in dat grote onoverzichtelijke geheel. Slaven van onze ervaringen gaan we gebukt onder ons verleden. Einde.

Schoonmaaksters vervangen bedlinnen en maken plastiek prullenbakken leeg. Deuren sluiten achter ruggen met een klik en de irreële ambitie dat ze ooit nog door dezelfde persoon geopend worden. In de lobby maken mensen elkaar dingen wijs: we houden contact, ik mail je nog, het was mij een genoegen, veel succes. Maar zoals in de literatuur worden de voorwendsels gemeend en gelooft. Naar meer ben ik niet op zoek.