frederik - blog 2

“Al mijn jongens zijn strijders als Manilla, al mijn jongens die streven naar die mille.”

Het is de eerste boodschap die me hier in mijn moedertaal meegedeeld wordt. Ze wordt begeleid door een geroffel, een weinig inspirerende melodie; is dansbaar. Ze vindt haar oorsprong in een winkel die rox heet en handelt in betaalbare vrouwenkleren die vermoedelijk conform de huidige mode zijn. Ik heb er niks te zoeken maar blijf voor de etalage staan en in afwachting van iets dat niet op til is, analyseer ik de liedtekst. Probeer ik me in te beelden hoe jongens dan strijden in de hoofdstad van de Filipijnen? Of is dit zo’n schoolvoorbeeld van hoe mensen variaties op dezelfde taal spreken, betekenissen verloren gaan in vertalingen, zoals een Amerikaans dichter ooit zijn eigen ambacht omschreef? Manilla in het Zuid-Nederlands – Vlaams zou een pejoratief zijn... – wordt Mandela in het Noord-Hollands en maakt de boodschap van het nummer ietwat zinvoller, nog steeds behoorlijk triviaal.

Ik ben verdwaald.

Op de treden van het hotel dronken jongeren bier en gaven ze joints rond met behulp van woordspelletjes. Ze hebben zich het Spui toegeëigend, weten waar ze heen moeten om zich thuis te voelen. Zo richt de mens zijn leven in. Door keuzes te maken en deze te verdedigen met argumenten die gemoedsrust garanderen. Gewoontedieren. Ik eet BK en geen Mickey D's omdat... Omdat ik het gewend ben. Thuis in Brussel zat ik op het Sint-Katelijneplein omdat... Omdat iemand daar destijds mee begon. Nu doe ik het nooit meer anders.

Daar, toen, een tijd die minder lang geleden lijkt dan hij hoogstwaarschijnlijk is, koesterde ik dezelfde vrijetijdsbestedingen als de jongeren achter het Mercure Hotel waar ik vanop het plein het licht op mijn kamer kan zien branden, vijf hoog, tweede raam van links. Wie wil zou kunnen concluderen dat er niets verandert is en het grootste deel van mijn leven nog steeds bestaat uit het doden van tijd in gezelschap van vrienden of van alcohol. Al weet ik dat ik me van hen onderscheid aangezien ik niet langer over dezelfde zorgeloosheid beschik. Ik sta voor keuzes. Wat is het doel? Hoe versmoor ik verdriet? Waarvan zal ik in Den Haag mijn uitvalsbasis maken? Wat wordt hier mijn Stanny, mijn Au Laboureur of De Raaf? Waar zal ik een wanhoopspoging doen me te nestelen?

Net als in Brussel is ook hier een Grote Markt. Ze delen dezelfde karakteristieken zijnde kasseien, verwarmde terrassen, legendes, erfgoed, bier dat onder druk staat, gaat zo nog even door. Hier, op dat plein van welke de naam zo vertrouwd klinkt, werp ik mijn anker uit in een kroeg die September heet en mijn voorkeur draagt omdat de Grolsch er even slecht smaakt als bij de concurrentie en de negende maand degene is waarin ik geboren ben. Dit jaar kreeg ik enkel rommel als cadeau dus trakteer ik mezelf op een oester vermits die hier minder kosten dan een pils. Ik koop alsnog pils om de oester door te spoelen en vraag me af wat mensen denken als ze me zien zitten in een kroeg die hun voorkeur draagt, de anderen hun afkeur. Wie is die man die zijn muts ophoudt, die luistervinkt, die op niemand wacht en nergens heen lijkt te moeten gaan? Hij vertegenwoordigt een zonderlinge teruggetrokkenheid. “Zijn keuze,” beslissen ze haast meteen. Eén die hij verdedigt met onweerlegbare argumenten als “het is” en waar wij ons gemakshalve maar bij moeten neerleggen.