Ik, Pink Oculus

Op dat moment vielen er drie vrouwen uit de lucht. Maar anders dan andere vallende vrouwen, vielen ze niet steeds sneller, maar steeds langzamer, zodat ze vlak boven de grond bijna stil kwamen te hangen en ze zonder kleerscheuren konden landen in drie witte stoelen, die op gelijke afstand van elkaar klaarstonden op een groot Perzisch tapijt. Ik kon me niet herinneren ooit zo’n festivalentree te hebben meegemaakt, ik vond het op zijn zachtst gezegd vreemd, maar ik leek de enige in het publiek te zijn die daar last van had, dus ik slikte mijn kreten van verwondering in en luisterde naar de vrouwen, die weliswaar op een opvallende manier gevallen waren, maar er verder niet verdacht uitzagen en gewoon een microfoon gebruikten om zich verstaanbaar te maken.

Ze spraken over verbeelding en realiteit. Ze zeiden dat je het leven soms nu eenmaal het beste kon begrijpen door te vertellen hoe je op een dag in een impotente oude beer veranderd was, of dat er een land was waar vrouwen hun kinderen van gevonden materialen in elkaar knutselden. Ze waren gefascineerd door de vraag wat het betekent vast te zitten in jezelf en ze hadden geprobeerd te achterhalen hoe het echt zou zijn als je een tweede kans zou krijgen om bijvoorbeeld afscheid van je tragisch overleden moeder te nemen, of als je plotseling wakker werd in een ander leven. Als het je werkelijk overkwam, zou het weleens tegen kunnen vallen, dachten ze.

In de tussentijd was het kleed waarop hun stoelen stonden opgestegen; het zweefde zo’n halve meter boven de grond, maar weer leek ik de enige te zijn die daarvan opkeek. En dat was pas het begin van de avond. En ik gebruik nooit drugs. Of eigenlijk moet ik zeggen: ik gebruikte nooit drugs. Ik, Gerda Blees, gebruikte nooit drugs. Maar nu ben ik Pink Oculus.

Hoe ik precies in haar veranderde is moeilijk te beschrijven. Het ging allemaal zo snel. Het ene moment stond ik haar te bewonderen – ze zong iets over wie je wilt zijn, dat weet ik nog wel – en het volgende moment wás ik haar, stond ik op het podium in mijn goudkleurige jurk en zei dat ik Pink Oculus uit Amsterdam was en dat optreden en zingen me gelukkig maakten. Daarna deed ik mijn hoed af en begon ik weer te zingen. Ik voelde me nog gelukkiger dan normaal, totaal onder de indruk van alle geluiden en bewegingen die ik in me had.

Overigens gebruik ik, Pink Oculus, ook nooit drugs. Ik heb wel wat beters te doen.

De rest van de avond is in een waas aan me voorbijgegaan. Ik weet alleen maar dat ik de hele tijd dacht, dit is fantastisch, dit is fantastisch, dit is fantastisch. Moet je zien hoe ik eruit zie. Moet je horen hoe ik praat. Moet je voelen hoe ik me voel. Maar dat kon ik allemaal niet hardop zeggen, want ik ben niet arrogant. Dus heb ik me gedragen zoals ik me altijd gedraag, mijn bandleden met complimenten overladen, nog een drankje met ze gedaan en daarna ben ik naar mijn hotel gegaan, heb mijn kleren uitgetrokken en ben gaan slapen, helemaal naakt in mijn fantastische nieuwe lichaam.

En vanochtend om kwart over negen precies werd ik voor het eerst wakker in mijn nieuwe leven. Ik moet nog een beetje wennen aan de reikwijdte van mijn stem. Ik twijfel over wat ik aan zal trekken; het zou kunnen dat het stijlgevoel van Pink Oculus tijdens de gedaanteverwisseling ergens in het luchtledige is achtergebleven. Maar tot nu toe valt het me niet tegen.