Een leisurely leven

We vertalen. In de hotelkamer hiernaast: een Italiaanse buitenlandambtenaar belt zijn vrouw vanuit het ligbad om haar ervan te verzekeren dat hij daar alleen zit. Even eerder, op straat: twee mannen vertellen een vrouw dat ze naar achter moet stappen, dat de vrouw altijd naar achter hoort te stappen terwijl de man – we raken buiten gehoorsafstand en spreken de hoop uit dat het over dansen gaat. Niet lang daarna het voorbijglijdende raam rond het donkerbruine meisje met de zilveren koptelefoon op haar hoofd, waar verder aan niets toe te voegen valt, zodat het lopende gesprek over de Leidse vestiging van Holliday Inn zijn voortgang kan vinden. En ondertussen, in de kamer hiernaast, nog altijd de bellende stem van de Italiaan, die bij nadere beluistering een Spanjaard is, in gezelschap van twee à drie goedlachse vrienden en enkele klinkende glazen. Nog weer eerder in het restaurant de vraag om wat voor soort cockiness het precies gaat, omdat het precies daarvan afhangt of je het werk van Jorge Luis Borges een klein beetje mag haten. In de tussentijd de poging te ontdekken hoe het precies werkt met geluidsoverdracht door de luchtkanalen tussen de kamers. De verhoogde hartslag die met zelfgecensureerde irritatie gepaard gaat. Vroeger op de avond, boven het voorgerecht, het probleem van de interpunctie, die de schrijver in het Spaans niet toestaat zinnen met eindeloze reeksen komma’s aan elkaar te lijmen. Daarop volgend de gedachte dat dat misschien strikt genomen in het Nederlands ook niet mag, maar van die taal denken we de grenzen goed genoeg te kennen om ze dichterlijk vrij te kunnen overschrijden. En al die tijd de Spanjaarden in de kamer hiernaast, die nu soms ook Engels lijken te praten. De ontdekking van de tussendeur die de aanzwellende lachsalvo’s doorlaat. De angst dat Engels sprekende Spanjaarden de hele nacht lang grappen kunnen blijven maken. Enkele uren daarvoor, wandelend naar het restaurant: de zoektocht naar raakvlakken. Het inschatten van karaktertrekken, groepsdynamica. Het meisje dat lief lacht en weinig zegt, het meisje dat snel afgeleid is, de jongen die het mensen van nature naar de zin maakt. En ondertussen achter de deur het afwisselend Engels en Spaanse gesprek. De toenemende nekkrampen, de op elkaar geknepen tanden, de angst om te handelen zonder te weten wat de etiquette voorschrijft. De behoefte aan advies van Beste Beatrijs. Tegen het einde van de afgelopen middag: aankomst in een hotel in eigen land, een gang vol identieke deuren en de herinnering aan de man die zei dat hotelkamers the worst waren, zonder erbij te vertellen waarvan. Maar nu dan toch het naar slaap snakkende lichaam dat het overneemt en opstaat om de Spaanse buurman te gaan vragen of het zachter mag. De verrassend kleine man die de deur openmaakt en zegt ‘Ah yes, come in! We were just leaving.’ Op de weg terug naar het doorzakkende bed de twijfel over een tekst die bijna alleen uit naamwoordconstructies bestaat. Eenmaal onder het luchtdichte dekbed het boek dat verhaalt van manuscripten die at a leisurely pace werden vertaald. Het verlangen naar een leisurely leven. En dan, als het stil geworden is in de kamer hiernaast, het besef dat dit het misschien wel is.