Dean blog 2

Een ontmoeting is het gemak waarmee een Haagse tram laat weten je bijna aan te rijden. Ik drijf op iets dat anticipatie moet heten over de straten van een maar al te bekende stad richting een hotel waarvan ik nooit dacht dat ik deze ooit van binnen zou zien. Wat zou de noodzaak zijn?

Een ontmoeting is een teveel aan informatie dat machinaal wordt opgedreund door het robot-balie-mens die me toespreekt in een toon die voor professionele gastvrijheid door moet gaan. Ik vergeet de tijden voor het ontbijt, vergeet waar het ontbijt en wat nou precies te doen voor de wifi. Volgens mij iets zonder codes. Pal tegenover deze balie is er een registratiebalie voor het festival. Ze vragen me wie ik ben, herinneren zich wat ik hier kom doen. Een arbitrair ritueel, maar ik voel me erdoor thuis in een stad die ik al jaren niet meer zo noem.

Een ontmoeting is een blik uit het raam van een hotelkamer, vierhoog. Een snapshot voor op Instagram want we moeten de mensen laten weten wat we aan het doen zijn. Ik prijs mezelf gelukkig met dit nieuwe perspectief op de stad, krabbel iets op een blaadje dat ik ongetwijfeld kwijt zal raken. Ik doe de televisie aan om iets van levendigheid te simuleren en kijk content naar de ravage die mijn aanwezigheid in deze kamer geproduceerd heeft.

Een ontmoeting is net te laat, maar niet als laatste van de groep in de lobby arriveren. Een schoolreisjesgevoel waar we zonder veel te zeggen aftasten naar onze plek in de dynamiek van het collectief. Ik tref er Carmen die mijn regels zal laten dansen in een taal, niet de mijne. Ik realiseer me dat vertalers portalen zijn die een denken brengen tot andere werelden. Ik bel een van de andere gasten van het festival, maar ik kom terecht bij de voicemail. Een genegeerde telefoon.

Een ontmoeting zijn de eerste pogingen tot contact. Het is fijn om iets gemeenschappelijks te delen met vreemden. Het bevorderd gesprek. Ik ben slecht in namen. Herhaal ze in mijn hoofd. Carmen, Joep, Joyce, Koen, Scott, Sharlene, Lana en Mauro. Radna is een ontmoeting van maanden geleden. Er wordt gelachen. Ik krijg te horen waar mensen vandaan komen. Hoe lang in Nederland er gestudeerd is en dat dit de eerste of niet eerste keer in Den Haag is. Ik hoor dat we nog maar tweehonderddertig meter hebben te gaan. En we gaan.

Een ontmoeting is een Mexicaans restaurant in de Houtstraat. Het is er rommelig en druk. Er leeft iets. We drinken horchata en eten home-made tortillachips. In de gelederen is er aanwezig, een lactose-intolerantie. Twee vegetariërs. Dit betekent concreet dat het eten niet gelijktijdig komt. Dieetwensen hebben voorrang. Wijn krijg je in een tumbler glas, soep in een waterglas. We wachten te lang op ons eten, maar het eten is goed. We missen programma’s op het festival die we willen zien, ruiken de poepluier van het kind aan de tafel naast ons, maar de gesprekken zijn onderhoudend en de cocktails zijn op kosten van iemand anders en smaken goed, op een na.

Note-to-self: tequila, pink grapefruit, lime juice en zout op een rand, maakt een verschrikkelijk smakend brouwsel.

Een ontmoeting is een festival. Een zwarte man op een cello en ergens daar schuilt een grap over black people and Royal folk. Ik tref een vriendin die geen kaartje heeft voor het festival bij het café ernaast. We babbelen bij. Hebben elkaar te lang niet meer gezien. Zij vertrekt naar verderop en ik wil luisteren naar Murat Isik. Golden boy, of zoiets. Ik raak verveeld maar weet dat ik toch iets tot me zal moeten nemen want er moet nog geschreven worden en wat heb ik nou werkelijk meegemaakt vandaag?

Een ontmoeting is Pitou. Een aanschaffing van vinyl, door het geld direct over te maken naar de bankrekening van de lead vocalist. Ze vangt me op, door zacht te zijn. Ze grapt wat en ik lach.

Note-to-self: 15 November spelen ze in het Paard. 15 November spelen ze in het Paard. 15 November spelen ze in het Paard.