GESCHREVEN DOOR
Radna Fabias (NL)
VERTAALD DOOR
Scott Emblen-Jarrett (GB)
Radna epiloog
19 November 2018
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over festivals in de lage landen. Het is de bedoeling dat dat essay even hilarisch en schrijnend wordt als ‘A supposedly fun thing I’ll never do again’ van David Foster Wallace.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over radicaal naakte schrijvers en het effect van navertelde trauma’s. Ze bespreekt onder andere identificatie en troost en twijfelt hardop of katharsis tot actie en verandering kan lijden. Het essay eindigt met een lange bespiegeling over het woord ‘ontwapenend’.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een moralistisch kort verhaal over het plunderen van backstage koelkasten.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over het neoliberalisme, de ‘achterblijvers’ en de vertegenwoordiging van die stemmen in kunstuitingen.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay waarin klassemigratie en migratie besproken en wellicht zelfs vergeleken worden.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over de onvrijheid van mensen met voorbeeldfuncties.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over het verband tussen fake news en het wantrouwen van fictie. In dit essay analyseert de schrijver journalistieke uitingen aan de hand van de poëtica van Aristoteles en zijn definitie van de tragedie.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay waarin er wordt nagedacht over de vraag of Édouard Louis een performance van Eddy Bellegueule is. In dit essay gaat het herhaaldelijk over ‘sociale fictie’. Er bestaat een kans dat Judith Butler geciteerd wordt, maar het essay opent in ieder geval met een citaat van Rupaul: ‘We’re born naked and the rest is drag.’
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over consumptiebonnen als betaalmiddel. In brede zin.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over de zinloosheid van het schrijven van essays.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een gedicht waarin verdriet een sappige krabknoedel is.
De schrijver trekt zich terug en schrijft instructies voor het huiselijk maken van hotelkamers. De schrijver gaat hierbij onder andere in op aromatherapie in het algemeen en de combinatie van mandarijn- en cederhoutolie in het bijzonder.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over de sfeer in een trein vol ongelukkige forenzen en uitgebluste feestgangers.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over de invloed van tijdsdruk op het gebruik van stijlmiddelen.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay waarin ze tracht het nut van gedachte-experimenten uit te leggen aan een ongecontacteerde indianenstam in Brazilië.
De schrijver trekt zich terug en schrijft een essay over het onderscheid tussen het lyrisch ik en de schrijver. Ze concludeert dat als Édouard Louis in literaire zin radicaal naakt is, zij een door onderbetaalde vrouwen in Bangladesh vervaardigde kamerjas draagt. En een Russische bontmuts. En een stuk of 39 maskers. In literaire zin natuurlijk.
.png&w=256&q=75)
