radna blog 4

Aan een ronde tafel in een Chinees restaurant. Op de tafel een roteerbaar glazen plateau vol eten. Aan mijn rechterhand een man die op zijn jas een button draagt waarop de woorden ‘art sex music’ gedrukt staan. Ik draai de mand met krabknoedels naar me toe. Ik denk aan mijn studietijd, aan een feestje in een atelier waar ik voor het eerst Discipline van Throbbing Gristle hoorde en hoe ik toen bedacht dat het perfect zou zijn als iemand dat lied en Stop it van Pylon zou samenvoegen. Die remix zou een potentieel lijflied kunnen worden, dacht ik toen. Nu bestel ik een pot groene thee. Dat lijflied zou me niet meer passen.

De drager van de button vraagt me naar Caribische schrijvers. Ik gok hardop dat hij ze waarschijnlijk niet in het Caribisch gebied zal vinden, maar verspreid over werelddelen. Vooral in Europese en Noord-Amerikaanse steden, vermoed ik. Volg de oud-kolonisator terug naar huis, denk ik, en je zult ze vinden. Ze zullen wellicht moe zijn, dacht ik, hun taal zal misschien gebroken zijn, je zult ze herkennen aan de verbazing (of de vervreemding) in hun ogen en het eiland onder hun arm. Je zult ze wellicht vreemd voorkomen. Ze zullen een foto van je button maken als je je even van tafel gaat. Dat zeg ik allemaal niet. Ik deel alleen mijn gok over hun locatie en daag hem uit de kippenklauwen te bestellen. Hij lacht even, maar bestelt ze niet. Ik uit mijn teleurstelling hierover op ironische wijze, maar mijn teleurstelling is slechts deels ironisch. Ik denk aan de banaan in een gedicht van Jack Underwood wiens voordracht ik straks zal missen omdat ik dan zelf elders voordraag. De titel van het gedicht waar ik aan denk is The Spooks.

‘I want to inject blood into the banana

then put it smartly in a bowl I want

someone to idly choose it peel it then taste

the strange rust a quarter way down

and spit it out see blood in the lemony mulch

(a sort of red spit with the tiny black seeds)’

Er wordt aan tafel gesproken over het hedendaagse flirten met het occulte door jonge mensen in het Westen. Ik heb daar beelden bij. Glimmende bergkristallen die in het maanlicht worden opgeladen. Van bovenaf gefotografeerde sexy gloeiende bundels salie in prijzige, aantrekkelijke schalen. Subliem belicht badwater vol rozenknoppen. Met aandacht op organische materialen (canvas, hout, marmer)  uitgestalde scheppen glimmende brokken roze Himalayazout. Gekalligrafeerde recepten voor het aantrekken van romantische liefde. Sandelhoutpoeder in gouden schaaltjes. Feeërieke, fotogeniek op bedden hangende, zwoel kijkende jonge vrouwen in dure gewaden. (Een bed is in dezen doorgaans een matras op de vloer met daarop luxueus beddengoed, een veelheid aan kussens en ergens aan de muur een droomvanger en/ of wat nostalgisch macramé. Doorgaans is er ook een veelheid aan planten waaronder minstens één Monstera Deliciosa.) Ik deel die beelden niet. Ik las ooit dat de Sandelhoutboom een parasiterende boom is die met zijn wortels in andere bomen groeit. Dat deel ik ook niet. Ik ben de jongste persoon in dit gezelschap en ik voel me oud. Ook dat verzwijg ik. Ik vraag me af of de andere aanwezigen zich ook oud voelen.

‘I want them to check their mouth for a source a cut

and by now the person they are with will be confused

(blood on the lip in the footwell

at the gum-edges) and say are you ok?

I want them to reply there’s blood then without

even meaning to without a logical tracing

of thought look back to the banana and see

blood in the banana, feel the raw shock

of something possibly unthought of’

Ik vraag me af of iemand aan deze tafel nu stilstaat bij de wijze waarop we onze stokjes gebruiken om te eten. Stelt iemand zich hier vragen over? Ik denk aan onthoofde hanen en bloed. Dat deel ik wel. Dat sluit immers mooi aan bij het occulte thema. Ik denk aan een familielid dat sigaren rookte en in de as zocht naar nummers om bij de loterij op in te zetten. Dat deel ik niet.  Een aanwezige schrijver vertelt hoe hij ontdekte dat een voormalige liefdespartner zich met hekserij bezighield.  Links van mij zit een vrouw die tarotkaarten als gereedschap  ziet voor het totstandbrengen van gesprekken. Ze leest nu een boek over tarotkaarten en Jung. Ze heeft het over archetypes, dus ze heeft mijn aandacht. Ze vertelt me dat ze sinds een paar weken een gehoorapparaat heeft waardoor ze voor het eerst met haar rechteroor geluid kan ontvangen. Als ik een paar weken geleden aan haar rechterkant had gezeten had ze me niet kunnen horen, had ze haar linkeroor steeds naar me toe moeten draaien en had ze me waarschijnlijk steeds moeten vragen te herhalen wat ik zei. Was het niet overweldigend om ineens zoveel mee te krijgen? Dat was het. Ze probeert nu met haar telefoon het ding zo in te stellen dat ze de gesprekken aan tafel meekrijgt zonder teveel van het geroezemoes in het restaurant  binnen te laten. Men had gezegd dat ze vanwege haar leeftijd beperkt de tijd had om haar hersenen te laten wennen aan de verwerking van deze nieuwe informatietoevoer. Ze kreeg de opdracht om de volume op te krikken, maar zat nog ver onder de aanbevolen instellingen. We nemen na het eten afscheid, maar ik blijf in gedachten bij haar, bij haar vinger op het scherm van haar telefoon, hoe ze die naar beneden bewoog en hoe ze daarbij keek. Ik stel me een bedieningspaneel voor en begin aan een lijst met wat ik allemaal zou dempen.

I want them to get to the idea that

someone put the blood in the banana

an idea drinking heat from the skin but held

unable to understand to fit the reasons

I want this to happen.