Lana Blog1

Het is een zachte zomernacht. Ik sta samen met K. voor de bar Laika in Neukölln, een glas witte wijn in mijn ene, een sigaret in mijn andere hand. Een paar dagen geleden was ik nog in Amsterdam. Vijf dagen, waarvan drie volgeboekt met persbijeenkomsten en twee om zelf van de stad te genieten, langs de grachten te slenteren, in tweedehandswinkeltjes rond te snuffelen en een flinke joint te roken.

‘Ik hou van die stad, de sfeer is heel inspirerend,’ zeg ik tegen K.

‘Ik ook,’ zegt ze. ‘We moeten er samen een keer heen gaan.’ Ze neemt een hijs van haar sigaret, blaast de rook uit en kijkt me vol verwachting aan.

‘Doen we,’ zeg ik, nog voordat haar rookwolk in de nacht is opgegaan.

Een paar dagen later zit ik met K. op het balkon om een datum af te spreken. We komen uit op midden oktober. Oktober, dat is pas in de herfst, denk ik. Dat lijkt nog zo ver weg. Nu is het zomer en de zomer doet me iedere keer weer geloven dat hij nooit voorbij zal gaan.

We zijn een paar weken verder als K. me belt om te vragen of we misschien toch niet ergens anders heen zullen gaan. We zijn allebei al vaker in Amsterdam geweest en moeten misschien eens iets nieuws gaan ontdekken.

‘Wat vind je van Kiev?’ vraag ik. Er zijn maar weinig mensen voor wie die stad geschikter zou zijn dan voor ons. K. en ik zijn allebei in Oekraïne geboren en zijn inmiddels bijna iedere verbinding met ons geboorteland kwijtgeraakt. Kwijtgeraakt is misschien niet de beste omschrijving. Eigenlijk hebben we al die verbindingen samen met onze oorspronkelijke cultuur en wat andere ‘kleinigheidjes’ opgegeven. Waarom is niet helemaal duidelijk. Een ding is zeker: sindsdien lopen we allebei rond met het woord “geïntegreerd” vol trots op ons voorhoofd geplakt.

‘Nee,’ zegt K., ‘liever niet. Kiev is misschien te heftig. Het kan zijn dat dat te dichtbij komt, het is zo onvoorspelbaar wat die stad met me zou kunnen doen. Warschau, misschien?’

‘Klinkt ook goed,’ zeg ik en ik bedenk me niet dat Warschau voor mij, met mijn Joodse achtergrond, misschien wel te heftig, te dichtbij en te onvoorspelbaar zou kunnen zijn.

Het is vijftien oktober als we elkaar rond het middaguur ontmoeten op perron 12. We hebben nog genoeg tijd om koffie te gaan drinken voordat onze trein vertrekt. We zitten in de eerste klas in een EuroCity en hebben hier zo veel beenruimte dat we niet bij de voetsteuntjes kunnen. Bovendien kunnen we hier eten en drinken laten brengen en daarom bestellen we in de schil gekookte aardappelen en salade. De aardappelen worden geserveerd met boter en heel veel dille. De geur van dille doet me denken aan mijn kindertijd en aan Oekraïne. Waarom serveren ze hier dille? Dat past toch helemaal niet bij Duitsland? Dan realiseer ik me dat we allang de Poolse grens over zijn en we in een Poolse trein zitten met Pools personeel. Wat mooi dat dille de grens tussen de twee landen aangaf, in plaats van een grenscontrole of een wachtpost.

We bereiken de stad als het net donker is. Is dit Warschau? Overal enorme reclameborden, LED-beeldschermen en wolkenkrabbers. Dat had ik me niet voorgesteld bij deze stad. De wieltjes van onze koffers ratelen op de stoep terwijl we naar onze accommodatie lopen.

Ik vind het fantastisch om ‘s nachts in een stad aan te komen. In het donker mogen de wieltjes van mijn koffer best ratelen en mogen mijn ogen wijd opengesperd zijn van nieuwsgierigheid. Ik hoef niet bang te zijn dat ik word gezien als een vervelende toerist en vuil word aangekeken.

Bij mensen is het hetzelfde als bij kippen. Als er een nieuwe kip in de ren moet worden geïntegreerd, moet de kip ‘s nachts bij de andere kippen worden gezet. Als ze ‘s ochtends wakker worden, denken ze dat de nieuwe kip er altijd al is geweest. Maar als je de kip overdag bij de anderen zet, pikken ze erop in.

Ik doe altijd mijn best om te doen alsof ik er altijd al was, maakt niet uit waar ik ben. Soms lukt dat zo goed dat mensen die er daadwerkelijk vandaan komen mij de weg vragen en ik dus door de mand val.