Juan Gabriel Vásquez

Juan Gabriel Vásquez (Bogotá, 1973) studeerde Latijns-Amerikaanse literatuur in Parijs en woonde daarna zo’n tien jaar in Barcelona. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een unieke stem binnen de Latijns Amerikaanse literaire canon. Zijn werk is verschenen in meer dan dertig talen en werd bekroond met diverse literaire prijzen, waaronder de prestigieuze Premio Alfaguara, de IMPAC Dublin Literary Award, de Bienal de Novela Mario Vargas Llosa en de Cálamo Extraordinario in 2025.

De flaptekst van De namen van Feliza:

‘Maar al snel realiseerde ik me dat het een lastige onderneming was om Feliza te begrijpen. Niets aan haar was eenvoudig, zelfs haar naam niet.’ Op 8 januari 1982 overlijdt, in een restaurant in Parijs, de Colombiaanse beeldend kunstenares Feliza Bursztyn. Ze is achtenveertig jaar oud. Ze bevindt zich in het gezelschap van vier vrienden. Een van hen, Gabriel García Márquez, schrijft achteraf een overlijdensbericht met daarin de vijf eenvoudige, maar tegelijkertijd buitengewoon mysterieuze woorden: ‘Ze is van verdriet gestorven.’

In De namen van Feliza neemt Juan Gabriel Vásquez die woorden als uitgangspunt voor een meeslepende roman over het leven van deze bijzondere vrouw. Feliza Bursztyn verzette zich nood[1]gedwongen tegen de maatschappij waar zij haar hele leven deel van uitmaakte. Als revolutionair kunstenares in een snel veranderend politiek milieu, als vrijgevochten vrouw in een wereld waarin mannen de dienst uitmaakten en als dochter van twee Joodse vluchtelingen in Colombia, is Feliza met haar levensloop een spiegel van de spanningen in de twintigste eeuw en verpersoonlijkt ze de wilskracht van vrouwen om de teugels van hun eigen leven in handen te nemen.