logologo
open button

Kies de taal

NETHERLANDS

RUSSIA

GESCHREVEN DOOR

Tobi Lakmaker

(NL)

VERTAALD DOOR

Katja Vekshina

(RU)

Tobi Lakmaker - 2

5 November 2021

Al sinds ik schrijf, echt schrijf, heb ik de gewoonte om te roken wanneer ik dit doe. Het is heel verschrikkelijk en ik raad het iedereen af. Voor mij blijft het onduidelijk of echte rokers houden van roken; ik heb er een hekel aan. Wanneer ik niet schrijf, doe ik het nooit. Mijn stiekeme hoop is dat mijn longen hier rekening mee houden, dat ik niét de pijp uitga omdat ik het inzet ten behoeve van iets onschuldigs. Of althans, iets links. Iets waar je subsidies voor krijgt – dus waarom in godsnaam permanente longschade.
 Het gaat ongeveer zo: ik rol een sjekkie, steek ‘m aan en verafschuw mezelf om die reden dusdanig dat ik wel moet schrijven – want waar ben ik anders mee bezig, roken? Het is echt heel suf. Maar inmiddels kan ik niet anders, meen ik, omdat het me dat geeft waar geen enkele schrijver zonder kan: concentratie.
 Nu zit ik in een heel penibele situatie. Vanwege Crossing Border slaap ik in het Mercury, een hotel in Den Haag dat zich in vrij weinig opzichten onderscheidt, zo ook niet in hun rookbeleid. Je mag het namelijk niet doen. Nu houdt een echte schrijver ten alle tijden vast aan zijn of haar rituelen, dus zit ik stiekem sjekkies te rollen op mijn kamer. De tragiek is alleen dat hier natuurlijk een rookalarm hangt, waardoor ik weliswaar rook maar me alsnog niet kan concentreren: ik staar onophoudelijk naar dat ding, als de dood dat het afgaat.
 Op dit moment ben ik enkel gekleed in een strakke Italiaanse boxershort en sokken. Allebei zwart, en ik blijf me maar voorstellen hoe ik met deze outfit de gang wordt opgestuurd en vriendelijk verzocht om nooit meer terug te komen. Dat zou echt heel erg zijn; Crossing Border is nog niet eens fatsoenlijk van start gegaan. Wel heb ik mijn backstagebandje al om gedaan, dus in theorie zou ik alle evenementen op sokken kunnen bezoeken.
 Op sokken en met tandpasta in mijn gezicht, herinner ik me nu. Mijn linkerwang is namelijk gedeeltelijk overdekt door tandpasta. En jullie vragen je nu natuurlijk af waarom. Nou, daaronder zit een grote en onverbiddelijke puist. Als je onverbiddelijk in de Dikke van Dale opzoekt, staat er: niet geneigd om zich door smeekbeden tot andere handelwijze te laten bewegen. Dat is nu precies wat er tussen mij en mijn puist speelt. In het verleden heb ik wel vaker puisten gehad, flink ook van omvang, maar nog nooit was er een zo onverbiddelijk.
 Tijdens het eerste evenement van Crossing Border, een gesprek dat schijnbaar over Nina Simone ging maar in feite vooral over Warren Ellis, iets wat jammer was aangezien iedereen Nina Simone kent en vrijwel niemand Warren Ellis, besprak ik deze puist met Natasha Brown. Ze zei: ‘Ik heb er ook zo een op mijn kin, vroeger bestond er zoiets als uitknijpen maar dat is er nu niet meer bij.’ Waarna we concludeerden dat dat is wat ouder worden behelst: blijvende smeekbedes met een steeds onverschilliger luisterend oor.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

Meer van Tobi Lakmaker en Katja Vekshina

6 November 2021

Tobi Lakmaker - 3

Ik voelde me vandaag een beetje als Mark Rutte. Dat wil zeggen dat ik me zo voorstel dat Mark Rutte altijd veel te doen heeft, en ik had vandaag ook veel te doen. Om eerlijk te zijn heb ik een hekel aan volle dagen en een nog iets grotere hekel aan mensen met volle dagen. Mensen met volle dagen ontlopen iets, geloof ik, en maskeren die vlucht door haast. Echt sukkels, zijn mensen met haast, maar ik was er vandaag dus ook zo een.

4 November 2021

Tobi Lakmaker - 1

7 November 2021

Tobi Lakmaker - 4 - Kalmeren en etteren

In de eerste blog die ik tijdens het festival schreef, besteedde ik tamelijk veel aandacht aan mijn acne en dit lijkt me een mooi moment om daarop te komen. Het gaat inmiddels namelijk beter met mijn huid. De pukkel die ik beschreef is gekalmeerd, wat inhoudt dat het nu een wat korstige wond is. Ook dat is een afschuwelijk aanzicht, maar als kijker heb je in ieder geval niet langer het idee dat er nog een uitbarsting wacht; dat er iets wits is dat haar weg naar buiten zoekt.

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2021