logologo
open button

Kies de taal

NETHERLANDS

RUSSIA

GESCHREVEN DOOR

Tobi Lakmaker

(NL)

VERTAALD DOOR

Katja Vekshina

(RU)

Tobi Lakmaker - 3 - Je denkt dat je doodgaat, maar je gaat niet dood.

6 November 2021

Ik voelde me vandaag een beetje als Mark Rutte. Dat wil zeggen dat ik me zo voorstel dat Mark Rutte altijd veel te doen heeft, en ik had vandaag ook veel te doen. Om eerlijk te zijn heb ik een hekel aan volle dagen en een nog iets grotere hekel aan mensen met volle dagen. Mensen met volle dagen ontlopen iets, geloof ik, en maskeren die vlucht door haast. Echt sukkels, zijn mensen met haast, maar ik was er vandaag dus ook zo een.
 Het enige punt op deze dag waarop ik geen haast had, was de ochtend en die heb ik besteed in Dudok, een brasserie in Den Haag waar het altijd net iets te koud is. Omdat ik weinig in Den Haag ben vergeet ik telkens dat de temperatuur er zo laag ligt, waardoor ik almaar weer terugkom. Ondanks de grote hoeveelheid tijd die ik had, werd haast toch een dominant thema in Dudok. Het meisje dat me bediende deed dat namelijk precies zoals ik het zelf ooit gedaan heb: plukkend aan haar haar, en starend naar werkelijk alles behalve de klanten die ze moest benaderen.
 Zelf had ik zoals gezegd alle tijd, maar anderen om mij heen niet en er leeft iets afschuwelijks in mij waardoor ik na verloop van tijd alleen nog maar daar op kan letten: hun haast en onvrede, de afspraken die ze missen en de excuses die ze zullen maken. Kort na Dudok had ik een lunch met mijn medeauteurs van The Chronicles en hun vertalers, en daar was niemand. Toen ik vroeg waar iedereen bleef, antwoordde slechts één iemand in de groepschat: ‘You’re the only real Dutch person in this group.’
 Dit begreep ik niet, maar later is me uitgelegd dat iedereen die niet uit Nederland komt vaak later arriveert. Erg vreemd vond ik dat, en na deze lunch had ik een gesprek met studenten van de masteropleiding redacteur/editor. Volgens de website van de UvA is dit een academische voorbereiding op een specifiek beroep: het zijn van een redacteur/editor. Toch was het gesprek weinig specifiek; we hadden het over mijn boek en schrijven in het algemeen, met studenten die veelal vrouw waren. Om precies te zijn waren er negenentwintig meisjes en één jongen, en die jongen bleef maar zeggen hoe sterk hij zich tijdens het lezen met mijn vader identificeerde. Dat ontroerde me erg, ook omdat mijn vader in het boek vooral koffie aan het zetten is.
 Om klokslag drie uur voelde ik me het meest als Mark Rutte, want op dat moment werd ik opgehaald door een taxi die me naar een talkshow bracht. Daar zou ik vertellen over mijn boek, hoewel dat plan op het laatste moment gewijzigd werd en ik het over Hakim Ziyech moest hebben. Hakim Ziyech is een profvoetballer die ooit voor Ajax speelde en één van mijn idolen. Vooraf had ik aangegeven vooral over mijn werk te willen praten en niet teveel over mijn eigen persoon – en dan in het specifiek mijn gendertransitie. Om de een of andere reden is dat namelijk het enige waar mensen het met mij over willen hebben. De wens om me op iets anders te richten is daarop heel letterlijk genomen, waardoor ik dus uitsluitend verteld heb over een topsporter.
 Dit is het leuke van meedoen aan een talkshow: je denkt dat je doodgaat, maar je gaat niet dood. Dat is echt het enige wat er leuk aan is. Je sterft van de spanning, omdat je vreest door de zenuwen plots iets antisemitisch te zeggen, maar je zegt niets antisemitisch en bent daardoor de rest van de avond triomfantelijk. En zo zag het overige gedeelte van mijn avond er dan ook uit: een triomfantelijke terugkeer naar Den Haag, vertellend hoe druk ik wel niet geweest was en tot slot luisterend naar Olivia Wenzel – die een heel goed interview gaf dat zowaar over haar werk ging, en om die reden misschien de enige was met werkelijk recht op triomf.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

Meer van Tobi Lakmaker en Katja Vekshina

5 November 2021

Tobi Lakmaker - 2

4 November 2021

Tobi Lakmaker - 1

7 November 2021

Tobi Lakmaker - 4 - Kalmeren en etteren

In de eerste blog die ik tijdens het festival schreef, besteedde ik tamelijk veel aandacht aan mijn acne en dit lijkt me een mooi moment om daarop te komen. Het gaat inmiddels namelijk beter met mijn huid. De pukkel die ik beschreef is gekalmeerd, wat inhoudt dat het nu een wat korstige wond is. Ook dat is een afschuwelijk aanzicht, maar als kijker heb je in ieder geval niet langer het idee dat er nog een uitbarsting wacht; dat er iets wits is dat haar weg naar buiten zoekt.

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2021