logologo
open button

CROSSING BORDER ANTWERP 4 + 6 NOV 2022

arrows

Kies de taal

NETHERLANDS

NL / UK

GESCHREVEN DOOR

Mauk Westerman Holstijn

(NL)

VERTAALD DOOR

Bo-Elise Brummelkamp

(NL/UK)

Mauk Westerman Holstijn - 2 - Dag 2

4 November 2022

3-11-2022, 23:25

Mensen isoleren zich op weg naar perfectie. Monniken metselen zichzelf in, schilders zeulen met hun driepoot het bos in, en schrijvers wachten tot de rest van de wereld naar bed is gegaan. Want laten we eerlijk zijn: zolang je het leuk hebt, krijg je niks voor elkaar.

Als Victor Hugo (van de klokkenluider van de Notre Dame) een moeilijke schrijfdag had, leverde hij zijn kleren in bij zijn inwonende bediende, met de uitdrukkelijke instructie deze pas terug te geven als er voldoende geschreven was. Kennelijk werkte dat, zonder dat de kwaliteit van Hugo’s product in gevaar kwam. Misschien was zijn bediende ook zijn redacteur. Misschien schoof Hugo pagina’s onder de deur door, waar zijn bediende ze met een rode pen verbeterde. Bij tien bladzijden kreeg hij zijn onderbroek terug, bij twintig een hemd. Als je echt heel graag naar buiten wil kan dat genoeg zijn. Waarschijnlijk was de winter zijn meest productieve seizoen.

Quasimodo zat naar verluidt heel comfortabel in zijn toren. Daarom was hij natuurlijk analfabeet.

Ik schrijf dit in een ruimte vol mensen en vol boeken. De mensen zien er zielsgelukkig uit. Ze kruipen bovenop elkaar in loveseats, ze tonen elkaar de aanwinsten die ze net op de kop hebben getikt. Ieder van hen is hier naartoe gekomen uit liefde voor het boek, een hobby/levensdoel (doorhalen wat niet van toepassing is) die altijd ouderwets zal zijn en toch nooit uit zal sterven. Ik ben benieuwd naar hun verhalen. Waren zij vroeger het boekenkind, de stille, de vroegrijpe? Hebben ze iets meegemaakt? Heeft de realiteit hen ooit gekwetst, ze onherroepelijk de warme armen van de fictie in geduwd?

Ach wat praat ik nou een onzin. Hun verhalen, die hebben ze vast. Die hebben ze net gekocht en meegenomen naar stille hoekjes, om ze ongestoord te consumeren. Dat zijn hun verhalen, hun papieren roots, zo diep als de graven van hun voorouders en zo bepalend als hun DNA.

Tenminste, dat meen ik zo te zien.

Nu heb ik mij geïsoleerd, en ik blijf zitten tot het af is. En goed. Het is later dan ik gewend ben, mij is op het hart gedrukt om te slapen wanneer het kan. Toch denk ik niet dat ik straks makkelijk weg zal drijven. Ik heb vandaag nieuwe mensen ontmoet, ik ben weer in een stad, ik ben alleen en omringd door relatieve luxe. Ik ben het allemaal ontwend. Deze week komen er lezingen, interviews, presentaties, optredens, diners, en nog minstens drie blogposts zoals deze.

Ik moet maar eens naar bed.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

Meer van Mauk Westerman Holstijn en Bo-Elise Brummelkamp

3 November 2022

Mauk Westerman Holstijn - 1

Dit is wat het betekent om schrijver te zijn. Er zijn schrijvers die zweren bij een aanpak van maximale productie; zet alles wat er in je hoofd opkomt op papier, al is het nog zo slecht. Blijf bovenal produceren, en filter daar later uit wat waardevol is.Anderen zijn meteen al selectief, die plannen, slijpen, verwijderen en keuren eindeloos. Liever een goudklompje per maand dan een dagelijkse berg stront. Voor allebei die filosofieen is iets te zeggen, al is die eerste benadering waarschijnlijk pas ontstaan na de opkomst van de computer. Of misschien al in de industriele revolutie, in een tijd dat de papierprijzen laag waren.

14 November 2022

Mauk Westerman Holstijn - 5 - Epiloog

Van het griekse ‘epi’ ofwel erbij, en ‘logos’, woord. Een woord erbij, een extraatje. Het literaire equivalent van een toegift. Een schrijver mag zelf bepalen of een epiloog gerechtvaardigd is, maar een muzikant moet maar hopen dat het publiek vraagt om een toegift, het grootst mogelijke compliment. Behalve in het concertgebouw, daar is de toegift inbegrepen. Ik heb nog nooit zo’n sterke scheppingsdrang gevoeld als deze dagen, zo vlak na thuiskomst. Maar scheppingsdrang is niet hetzelfde als een goed idee. Een cultuurfestival is een soort katapult; het zuigt je mee in een denderende sneltrein van energie en ideeën, en dan is het opeens afgelopen.

5 November 2022

Mauk Westerman Holstijn - 3

Gratis bacon bij het ontbijt, dat is voor mij het absolute summum van luxe. Je betaalt voor bacon met je nieren, niet met je portemonnee. Het meest waardeloze restje van een varken, gewenteld in overvloedig zout; dat is het meest verkochte vlees op aarde. Een reliek van een andere tijd, een icoon van onduurzaamheid. Zelf zou je het nooit kopen. Daarom moet je nu flink opscheppen. ‘En, wat gaan jullie doen?’ De vertalers moeten aan de bak, maar de schrijvers kijken elkaar schaapachtig aan.

6 November 2022

Mauk Westerman Holstijn - 4

Je kunt je altijd afvragen of je het goed hebt gedaan. Het leven is een lange reeks kansen die je niet allemaal kan grijpen. Dan moet je kiezen. Zo is een literatuurfestival een mooie mogelijkheid om te netwerken met honderden culturele kartrekkers uit alle hoeken van Europa. Politici bepalen de namen van tijdperken, dat is waar. Maar hoe over vijftig jaar de air du temps, de zeitgeist van deze jaren gezien zal worden, dat bepalen wij, hier en nu.

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2022