logologo
open button

CROSSING BORDER ANTWERP 4 + 6 NOV 2022

arrows

Kies de taal

BELGIUM

AUSTRIA

GESCHREVEN DOOR

Jens Meijen

(BE)

VERTAALD DOOR

Lotte Hammond

(AT)

Jens Meijen - 5

14 November 2021

Het geïmproviseerde uithangbord van Rijswijkse Wielervereniging “De Spartaan” drijft langs. Een tunnel in, de nacht valt over de dag heen. Ik zit op de trein van Den Haag naar België, waar het Gewone Leven weer staat te beginnen.

Daarnet namen we allemaal afscheid; een groep met zo’n fantastische sfeer uit elkaar halen is haast misdadig, vonden we. Dat is het nadeel van residenties doen: elke keer opnieuw ontmoet je zoveel unieke, scherpe geesten waarmee je toch steeds verbazend veel mee gemeen blijkt te hebben.

Gisteren stonden we buiten het hotel nog iets te drinken (in de bar van het hotel mocht niet meer door corona), en daar hadden we het over hoe boeken mensen bij elkaar brengen – we dachten aan Rick, een gigantische fan van Nederlandstalige literatuur uit Boston die ons die nacht allemaal om een handtekening was komen vragen.

Toch is schrijven nog van een heel andere orde als het op mensen samenbrengen aankomt. Het brengt mensen in feite niet echt bij elkaar, integendeel, want het is net een verpletterend eenzame bezigheid (tenzij je met vier handen op één klavier wil werken, wat ik niet aanraad). Je zet je in een kamer en begint op je computer of typemachine te roffelen tot de nacht valt en je vingertoppen tintelen. Dat is het zo’n beetje.

De connectie die je net dóór die in gedachten verzonken eenzaamheid hebt, dat is iets wat niet in woorden te vatten is. Behoorlijk paradoxaal, eigenlijk, dat net de daad van het schrijven, het produceren van iets wat mensen bij elkaar brengt met woorden, zo moeilijk te vatten is, en zo’n sterke band kan scheppen. Natuurlijk zijn er andere vormen van banden die even sterk zijn, dat kan ik me zeker voorstellen, maar er zijn weinig dingen die op zo’n korte tijd, luttele dagen, zo’n hechte groep kunnen vormen.

Misschien komt het wel net door de afzondering van het schrijven, de uniciteit ervan ook, dat je herkenningspunten kan aanhalen waarvan je aanvoelt dat bijvoorbeeld vrienden of familie dat niet echt ervaren.Ergens voelt het ook als een minuscule vorm van verzet tegen de tendens om het leven steeds meer te vullen, indien niet met andere mensen dan wel met jobs, hobby’s, en gewoonweg daden, dingen om te doen. Dat terwijl schrijven net verdacht veel lijkt op niets doen, relatief gezien dan (in de praktijk is het hard werken, ik zweer het).

Maar goed, voor de rest is het wel degelijk eenzaam, zeker wanneer je na zo’n warm bubbelbad van medeschrijvers en vertalers terugkeert naar dat vermaledijde Gewone Leven, waar je weer gewoon iemand bent met een job en verantwoordelijkheden. Schrijven, dat is als dwalen door een stad waar niemand woont. En toch, de afgelopen dagen bleek mijn stad toch bevolkt door efemere schimmen, ieder gewapend met hun eigen taal, op zoek naar een etymologie van het leven: woorden om het mens-zijn te vatten.

The improvised billboard of the Rijswijk Cycling Club “The Spartan” drifts by. We dive into a tunnel as night falls all over the day. I’m on the train from The Hague to Belgium, where Normal Life begins again.

Just now, we were all saying goodbye. Breaking apart a group with such a fantastic atmosphere is almost criminal, we said. That’s the disadvantage of doing residencies: time and time again, you meet so many unique and witty spirits that always seem to have a surprising amount of things in common.

Yesterday, we were standing outside the hotel, having a drink (the hotel bar was closed due to COVID), and we discussed how books bring people together – we were thinking of Rick from Boston, a huge fan of Dutch literature, who had asked us to sign our books for him earlier that night.

Still, writing literature is something else entirely when you’re talking about bringing people together. Actually, it doesn’t really bring people together, quite the contrary, because it’s such a crushingly lonely thing to do (unless you want to work on one keyboard with four hands, which I don’t recommend). You sit down in a room and start hammering away at your computer or typewriter until night falls and your fingers feel numb. That’s pretty much it.

The connection you feel because of that lost-in-thought loneliness, that’s something you just can’t put into words. Pretty paradoxical, actually, that the act of writing, which produces something that brings people together through words, is so difficult to grasp and can create such a strong connection. Of course, I can imagine there are other forms of connection that might be just as strong, but there are few things that can make a group coalesce in just a few days.

Perhaps it’s because of the isolation of writing, the uniqueness of it perhaps too, that you can talk about small recognizable bits and pieces that you can’t really discuss with family and friends for the simple reason that they don’t have very similar experiences. In some way, it also feels like a minuscule kind of resistance against the tendency to fill up your life, if not with other people then inevitably with jobs, hobbies, and just things to do. By contrast, writing feels an awful lot like doing nothing, relatively speaking (in practice, it’s hard work, I swear).

Anyway, writing feels fairly lonely in the end, especially when you return from this warm bubble bath of writers and translators to that damned Normal Life, where you’re just someone with a job and responsibilities. Writing is like wandering through an empty city. And yet, the past few days, my city turned out to be populated by ephemeral ghosts, each armed with their own language, looking for an etymology of life: words to grasp what it means to be human.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

Meer van Jens Meijen en Lotte Hammond

7 November 2021

Jens Meijen - 4

Vanmiddag zaten we met enkele Chronicles-auteurs in de lobby van het hotel. Een van had gehoord dat er in Noorwegen een jaarlijkse literaire voetbalwedstrijd is, met onder andere Karl Ove Knausgård, die blijkbaar een mythisch goeie traptechniek heeft. Over zijn conditie viel klaarblijkelijk nog wel te discussiëren.

4 November 2021

Jens Meijen - 1 - Ruwte en luwteee

Het blijft me steeds verbazen hoe bizar het is om boeken te schrijven. Vorige week kreeg ik een berichtje op Instagram. Een jongeman, ongeveer van mijn leeftijd, stuurde me dat hij zich dezelfde vragen stelde als ik in mijn roman De lichtjaren, en dat hij zichzelf herkende in de bezorgdheden die in het boek onderhuids sluimeren.

6 November 2021

Jens Meijen - 3

Aan de ontbijttafel heb ik vernomen dat er mollenmensen achter de muren leven in het hotel. Ze bewegen zich scharrelend voort tussen de hotelkamers, soms ook onder de vloer; vooral aan de stopcontacten snuffelen ze graag rond met hun spitse snuiten, durven ze al eens met hun tong uit de gaatjes priemen, louter om te proeven van het buitenleven ...

5 November 2021

Jens Meijen - 2

In bocca al lupo, zei een van mijn mederesidenten me daarnet, toen ik tegen elven opstond uit de lederen zetels die de hotellobby sieren om aan deze blog te gaan schrijven – ja, ik weet het, ik had dit al lang geschreven moeten hebben, maar het is niet anders.

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2021