logologo
open button

CROSSING BORDER ANTWERP 4 + 6 NOV 2022

arrows

Kies de taal

NETHERLANDS

FRANCE

GESCHREVEN DOOR

Hanan Faour

(NL)

VERTAALD DOOR

Sofiane Boussahel

(FR)

Hanan Faour - 5 - hoe het langzaam wegebt

8 November 2022

Ik krijg mijn koffer met moeite de lift in gerold. Een van de wieltjes draait niet soepel meer, waardoor ik slinger. Ik druk op het knopje ‘0’ en stap bij de zesde verdieping opzij voor een vrouw die de lift in probeert te stappen. Ze drukt op ‘1’, de verdieping van de ontbijtzaal. Ik heb twee uur geleden al ontbeten. De vrouw heeft Havaianas-teenslippers aan en donkerblauwe sokken met gekleurde stippen. Het rubber tussen haar grote teen en die ernaast, duwt tegen de stof van haar sok.

Tijdens de treinrit zit mijn hoofd vol van de teenslippers, (het kan toch niet fijn zitten, sokken in teenslippers?) maar ook van de twijfel. Wat als ik de lunch niet had gemist op vrijdag, wat als ik naar de afterparty was gegaan die avond, wat als ik de nachten niet had gebruikt om mijn teksten te schrijven maar om uit te slapen en wat als ik dan de volgende ochtend om vijf uur op was gestaan om de stad langzaam te zien ontwaken? Waren de afgelopen dagen dan ook nog steeds zo aan het zoemen in mijn hoofd? Ik denk eraan tot de trein het eindstation heeft bereikt, vergeet bijna om uit te stappen.

*

Ik ben niet goed in thuiskomen. De eerste uren voelt alles aan mijn huis vaak onbekend aan, alsof het een poppenhuis is waar ik net door een vreemde hand in ben achtergelaten. Vroeger had ik snel heimwee, een groot verlangen naar thuis: ik sliep maar één van de drie nachten op het groep-acht-kamp en logeerde alleen maar bij mijn opa en oma, die drie straten verderop woonden. Nu lijkt dat te zijn omgeslagen: hoewel ik altijd aan mijn eigen bed denk, voel ik me vooral ontworteld als ik na een reis weer terug op Limburgse bodem sta. Alsof alles aan de wereld in dat korte tijdsbestek, in die vierenzeventig uur dat ik weg ben geweest, is veranderd. Alsof ík in die vierenzeventig uur ben veranderd. En misschien is dat ook wel zo: alle uitgevallen haren die op de vloer van mijn hotelkamer liggen, zijn onvermijdelijk bewijs dat ik in ieder geval iets van mezelf heb achtergelaten in Den Haag.

*

De bel gaat als ik net mijn koffer heb uitgepakt, mijn kleren in de wasmand heb gegooid, mijn gekochte boeken een plek in de boekenkast heb gegeven. Het is de vrouw van de lift. Ik zie haar als ik door de brievenbusklep naar buiten tuur. Ze staat er ongeduldig, met haar armen over elkaar heen geslagen en haar voet tikkend op de straatstenen, ze heeft nog steeds dezelfde teenslippers aan. Ik durf niet open te doen. Ze drukt nog een keer op de deurbel. Ik beweeg niet, hoop dat ze niet doorheeft dat ik zo dicht bij haar sta.

Het is pas de volgende ochtend, wanneer ik me klaarmaak om het huis te verlaten, dat de vrouw besluit te vertrekken. Ik zie haar nog net de hoek om gaan, kan zweren dat ik precies wanneer ze uit mijn blikveld verdwijnt in de verte een zeemeeuw hoor.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

Meer van Hanan Faour en Sofiane Boussahel

5 November 2022

Hanan Faour - 3 - levens, of: alternatieve werelden, of: gemiste kansen

Er zijn te veel mensen om me heen en de stad is te groot voor mijn hoofd, dus ik ga naar de bioscoop. Ik beland voor twee uur in de utopische leefgemeenschap Victory van Don’t worry darling: een film over simulaties, droge woestijnlucht en wat er gebeurt als je leeft naar het fictieve leven dat je voor jezelf hebt gemaakt. Weer terug in Den Haag luister ik naar schrijfster Olga Ravn die zegt: ‘Ik heb soms het gevoel dat ik artificieel ben.’

3 November 2022

Hanan Faour - 1 - een avondritueel

Het maakt geen verschil of ik een maandlange reis zal maken of maar een nachtje ergens anders slaap: de nacht voor mijn vertrek voer ik altijd een ritueel uit. Ik ga in bed liggen. Ik trek de dekens over me heen. Ik zeg: ‘Dit is mijn bed. Dit is hoe mijn bed voelt. Dit is hoe mijn bed ruikt. Dit is hoe mijn bed klinkt.’

4 November 2022

Hanan Faour - 2 - het gaat weer over slapen

In het paarsblauwe licht van het Heartbeat Hotel draagt Malika voor uit een bundel die Waar ik een slaapkamer heb gehad heet. Tussen een scène in een bus en een scène op een begraafplaats in, denk ik alle plekken waar ík een slaapkamer heb gehad. Er is er maar één: dat ene huis in dat ene dorp. Daarin staat de slaapkamer waarvan de muren ooit geel en blauw waren, en daarna roze met zebrabehang, en later grijs met één-meter-vijftig-hoge posters van Londen, en nog later beige, en als laatste groen.

6 November 2022

Hanan Faour - 4 - het is 01:42 en alles loopt door elkaar

vijf november, 10:32 Ik huil voor het eerst in mijn leven in een museum. Het gebeurt als ik in het tegenover vijf kinderboekillustraties van Annet Schaap voor de Bende van de Korenwolfboeken van Jacques Vriens sta. Plots zijn er tranen. Ze vallen terwijl ik kijk naar de tekening waar Pepijn, Joost, Eefie en Nina hun grootmoeder de trap af dragen omdat hun trapliftstoeltje nog niet geïnstalleerd is.

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2022