logologo
open button

CROSSING BORDER ANTWERP 4 + 6 NOV 2022

arrows

Kies de taal

NETHERLANDS

FRANCE

GESCHREVEN DOOR

Hanan Faour

(NL)

VERTAALD DOOR

Sofiane Boussahel

(FR)

Hanan Faour - 2 - het gaat weer over slapen

4 November 2022

In het paarsblauwe licht van het Heartbeat Hotel draagt Malika voor uit een bundel die Waar ik een slaapkamer heb gehad heet. Tussen een scène in een bus en een scène op een begraafplaats in, denk ik alle plekken waar ík een slaapkamer heb gehad. Er is er maar één: dat ene huis in dat ene dorp. Daarin staat de slaapkamer waarvan de muren ooit geel en blauw waren, en daarna roze met zebrabehang, en later grijs met één-meter-vijftig-hoge posters van Londen, en nog later beige, en als laatste groen.

Ik denk aan hoe de mensen die ik vandaag heb ontmoet slaapkamers hebben in steden als Londen, Parijs, Edinburgh en Reykjavik.
Ik denk aan de kieren tussen het kliklaminaat op mijn slaapkamervloer.
Ik denk aan hoe een slaapkamer veilig is: hoe het een plek is waar je je ogen durft te sluiten zonder bang te zijn om niet te zien, een plek is waar de ondergrond zacht genoeg is om te kunnen vallen zonder je te erg te bezeren, een plek is waar iemand in de buurt is om je toe te stoppen als je het koud krijgt.
En ik denk aan hoe met die voorwaarden alles een slaapkamer kan zijn.

Het fietspad achter mijn basisschool is een slaapkamer,
en mijn lichtroze thermosweater is een slaapkamer.
De herfstthee van de Theewinkel is een slaapkamer.

Het kaasbroodje van de Kiosk op Utrecht Centraal
(dat ik vandaag in de trein naar Den Haag boven mijn handbagagekoffer at waardoor er flinters bladerdeeg tussen de tanden van de rits belandde)
is een slaapkamer,
want het broodje is de route terug naar oma’s huis op woensdagmiddagen na ons wekelijkse bioscoopbezoek,
is de eerste keer dat ik een roux maakte,
is de grote aula tijdens de twee vrije lesuren tussen wiskunde en maatschappijleer in 5 vwo.

De manaeesh cheese & za’atar van Baladi Manouche
(waarvoor ik vandaag een omweg nam omdat de Google Mapsnavigatie de verkeerde route laadde)
is een slaapkamer,
want de manaeesh is de eettafel in het portiek voor de deur van ons appartement in Saïda,
is het plastic bakje waarboven teta haar zelfgemaakte za’atarmix in een ziplockzakje schept,
is de welkomstmat bij de voordeur waar mijn vader een in aluminiumfolie gewikkeld bakje met eten op achterlaat.

De pizza napoli van het restaurant vlak naast de eerste festivallocatie
(waar we vandaag naartoe liepen in de regen)
is een slaapkamer,
want de pizza is de eettafel tijdens alle huiswerkmiddagen met mijn beste basisschoolvriendin,
is hoe de woonkamer ruikt als ik om drie uur ’s nachts gistdeeg maak naar het recept van Laura Vitale op Youtube,
is de magnetronoven waar we ons op verjaardagen achter verstoppen omdat de ouders afscheid aan het nemen zijn en wij nog niet naar huis willen gaan.

Het ontbijtbord is een slaapkamer. Ik maak een plattegrond door met de tanden van mijn vork lijnen door het eten te trekken. Dit hier is de deur: precies tussen de glazig gebakken halve uienring en de gebroken eidooier in. Dit hier is het raam: naast het gesmolten rondje geitenkaas. En dit hier, precies in het midden van mijn bord, is het bed. Het zachte, vezelige vruchtvlees van de tomaat het matras, het zwartgeblakerde velletje mijn deken.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

Meer van Hanan Faour en Sofiane Boussahel

8 November 2022

Hanan Faour - 5 - hoe het langzaam wegebt

Ik krijg mijn koffer met moeite de lift in gerold. Een van de wieltjes draait niet soepel meer, waardoor ik slinger. Ik druk op het knopje ‘0’ en stap bij de zesde verdieping opzij voor een vrouw die de lift in probeert te stappen. Ze drukt op ‘1’, de verdieping van de ontbijtzaal. Ik heb twee uur geleden al ontbeten. De vrouw heeft Havaianas-teenslippers aan en donkerblauwe sokken met gekleurde stippen. Het rubber tussen haar grote teen en die ernaast, duwt tegen de stof van haar sok.

5 November 2022

Hanan Faour - 3 - levens, of: alternatieve werelden, of: gemiste kansen

Er zijn te veel mensen om me heen en de stad is te groot voor mijn hoofd, dus ik ga naar de bioscoop. Ik beland voor twee uur in de utopische leefgemeenschap Victory van Don’t worry darling: een film over simulaties, droge woestijnlucht en wat er gebeurt als je leeft naar het fictieve leven dat je voor jezelf hebt gemaakt. Weer terug in Den Haag luister ik naar schrijfster Olga Ravn die zegt: ‘Ik heb soms het gevoel dat ik artificieel ben.’

3 November 2022

Hanan Faour - 1 - een avondritueel

Het maakt geen verschil of ik een maandlange reis zal maken of maar een nachtje ergens anders slaap: de nacht voor mijn vertrek voer ik altijd een ritueel uit. Ik ga in bed liggen. Ik trek de dekens over me heen. Ik zeg: ‘Dit is mijn bed. Dit is hoe mijn bed voelt. Dit is hoe mijn bed ruikt. Dit is hoe mijn bed klinkt.’

6 November 2022

Hanan Faour - 4 - het is 01:42 en alles loopt door elkaar

vijf november, 10:32 Ik huil voor het eerst in mijn leven in een museum. Het gebeurt als ik in het tegenover vijf kinderboekillustraties van Annet Schaap voor de Bende van de Korenwolfboeken van Jacques Vriens sta. Plots zijn er tranen. Ze vallen terwijl ik kijk naar de tekening waar Pepijn, Joost, Eefie en Nina hun grootmoeder de trap af dragen omdat hun trapliftstoeltje nog niet geïnstalleerd is.

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2022