logologo
open button

Kies de taal

NETHERLANDS

GERMANY

GESCHREVEN DOOR

Jens Meijen

(NL)

VERTAALD DOOR

Lotte Hammond

(DE)

Jens Meijen - 2

5 November 2021

In bocca al lupo, zei een van mijn mederesidenten me daarnet, toen ik tegen elven opstond uit de lederen zetels die de hotellobby sieren om aan deze blog te gaan schrijven – ja, ik weet het, ik had dit al lang geschreven moeten hebben, maar het is niet anders. In het Italiaans betekent de uitspraak letterlijk ‘in de bek van de wolf’, en, als ik mijn collega moet geloven, wil het niet zeggen dat ik vannacht verslonden moet worden door wilde dieren, maar is het gewoon een manier om succes te wensen: ‘in de bek van de wolf’ zou stammen uit de tijd dat jagers en herders nog het gros van het Italiaanse BNP uitmaakten – een handvol eeuwen terug – en daarmee wens je eigenlijk dat iemands pijl recht in de muil van een rotwolf belandt. Ik moet me dus geen zorgen maken dat mijn mederesident me dood wil, integendeel. Na wat googlen blijkt de enige juiste respons op die uitspraak crepi te zijn: ‘dat hij moge creperen’. De wolf dus, niet ik.

Daarstraks waren we met de residenten naar de kick-off van Crossing Border gaan kijken, waar de toch echt buitengewoon bijzondere muzikant Warren Ellis (van the Bad Seeds) vertelde over een stukje kauwgom dat hij ooit meegegritst had van Nina Simones piano, een klein artefact van de muziekgeschiedenis waar hij een heel boek over had geschreven. Sommige dingen, zei hij, raken door de tijd en door je eigen ervaringen doordesemd van betekenis; zelfs schijnbaar onbenullige dingen als een stukje kauwgom gaan dan mythische proporties aannemen. Niet om wat ze zijn, maar om wat je eraan toeschrijft. Zo zijn mensen nu eenmaal.

Op een literair festival zijn is voor mij altijd even thuiskomen. Als jonge schrijver in Belgisch Limburg wonen is niet alleen zeldzaam, het is ook bijzonder eenzaam. Bijna alle literaire evenementen worden georganiseerd in Antwerpen, Kortrijk of Gent. Dat is sowieso twee tot drie uur reizen (over Rotterdam en Amsterdam wil ik het al helemaal niet hebben) dus een casual avondje uit zit er nooit in. Je ziet vriendschappen gesmeed worden op die evenementen, mooie samenwerkingsverbanden tot stand komen. Ergens blijf je altijd de vreemde eend in de bijt, de bezoeker van een aquarium vol zeeleeuwen en dolfijnen die zich toch altijd lijken te amuseren, ondanks de penibele staat van de wereld. Mijn vrienden uit de literaire wereld zie ik hoogstens een paar keer per jaar. Maar goed, ik klaag niet: het voordeel is dat de huizenprijzen in Limburg een stuk lager liggen, als je tenminste bereid bent om in het huis van je overgrootouders te gaan wonen.

Toen ik eerder vandaag aankwam, liep ik door de gietende regen door de stad; meermaals plonsden mijn voeten diep in plassen vol herfstbladeren die al haast ontbonden waren van de regen, bijna als een soort soep die je zo van de straat zou kunnen slurpen. Zelfs met mijn doorweekte kleren keek ik toch even rond toen ik het hotel naderde, en besefte ik hoe bizar het eigenlijk is om hier te mogen zijn, in een stad waar ik nog nooit geweest ben, om woorden uit te spreken op een podium; en wat een geluk is het toch om tussen al die taaltovenaars te zitten, met hun feitjes over Italiaanse gelukwensen (en over het Gotisch, maar dat is een ander verhaal). Ja, denk ik nu, in de muil van de wolf, daar zijn mijn pijlen wel beland.

WAT HEEFT DIT VERHAAL GEÏNSPIREERD?

In bocca al lupo

Jens Meijen

Meer van Jens Meijen en Lotte Hammond

7 November 2021

Jens Meijen - 4

Vanmiddag zaten we met enkele Chronicles-auteurs in de lobby van het hotel. Een van had gehoord dat er in Noorwegen een jaarlijkse literaire voetbalwedstrijd is, met onder andere Karl Ove Knausgård, die blijkbaar een mythisch goeie traptechniek heeft. Over zijn conditie viel klaarblijkelijk nog wel te discussiëren.

4 November 2021

Jens Meijen - 1 - Ruwte en luwte

Het blijft me steeds verbazen hoe bizar het is om boeken te schrijven. Vorige week kreeg ik een berichtje op Instagram. Een jongeman, ongeveer van mijn leeftijd, stuurde me dat hij zich dezelfde vragen stelde als ik in mijn roman De lichtjaren, en dat hij zichzelf herkende in de bezorgdheden die in het boek onderhuids sluimeren.

6 November 2021

Jens Meijen - 3

Aan de ontbijttafel heb ik vernomen dat er mollenmensen achter de muren leven in het hotel. Ze bewegen zich scharrelend voort tussen de hotelkamers, soms ook onder de vloer; vooral aan de stopcontacten snuffelen ze graag rond met hun spitse snuiten, durven ze al eens met hun tong uit de gaatjes priemen, louter om te proeven van het buitenleven ...

Zie The Chronicles live tijdens Crossing Border 2021