Back to programme

Joe Armon-Jones

Joe Armon-Jones is een opzienbarende toetsenist die spontaniteit en pit combineert met een ruime visie. Zijn debuutplaat Starting Today is niet alleen een showcase voor zijn virtuoze vingervlugheid, maar ook voor een groep al even getalenteerde en gelijkgestemde bandleden. Een gedeelde, gepassioneerde benadering van muziek maken loopt als een rode draad door het album en verbindt uiteenlopende muzikale invloeden, van hiphop tot dubstep.

Starting Today is de opvolger van de EP Idiom die in 2017 bij Maxwell Owin uitkwam. Idiom werd uitgeroepen tot een van de beste EP’s van 2017 door The Vinyl Factory en live shows volgden bij Boiler Room en Jazz Café.

Zowel de vele Londense podia als hun buitenlandse tegenhangers hebben een grote rol gespeeld in Armon-Jones’ muzikale ontwikkeling, als ontmoetingsplek en als broedplaats voor nieuwe ideeën. Hij is daarbij niet bang zich buiten zijn comfort zone te wagen: naast liveoptredens als solist, met Ezra Collective, of met muzikale geestverwanten Nubya Garcia en Oscar Jerome, deelde Armon-Jones het podium met artiesten als Ata Kak en Pharoahe Monch.

In de studio is hij een perfectionist, en dat is op deze plaat goed te horen. Tussen de optredens door is de nodige tijd besteed aan de perfecte afwerking van de nummers. Aan dubstep ontleende productietechnieken vormden de basis van een benadering waarin verschillende genres naadloos samenvloeien. De volle soulklank van koperarrangementen krijgt kleur door een zorgvuldig afgestemde achtergrond, en individuele hoogtepunten worden geïntegreerd in het muzikale landschap van het album.

Armon-Jones heeft een veelzijdige muzikale vorming gehad. Zijn ouders zijn allebei muzikant en hij kwam al vroeg in aanraking met de piano. Chick Corea en Weather Report waren onder zijn eerste muziekliefdes. Maar toen hij hiphop ontdekte zou hij ze met andere ogen gaan bezien. De resulterende cultuurschok informeert zijn muziek, waarin meesterlijk pianospel en beat-splicing technieken elkaar ontmoeten.

Het resultaat is een plaat met een onmiskenbare diepgang. In het eerste nummer gaat Asheber’s stem voor in een weelderige, feestelijke openingsprocessie. Ook ‘Mollison Dub’ heeft iets onmiskenbaar lichts en blijmoedigs, maar in dit geval is het de bas – een eenvoudige, onopvallende oorwurm – die het nummer schraagt. Allebei boren een soort vreugdegevoel aan, gepaard aan een muzikaal vakmanschap dat verschillende stromingen weet te combineren.

Dit vreugdegevoel beheerst het hele album, en verbindt zowel de bandleden als de diverse ideeën. Van het zachte, melodische ‘Almost Went Too Far’ tot aan ‘London’s Face’ waarin strakke ritmes worden opgebroken door kopergeweld, en waarin negen minuten lang verschillende stemmingen tegen elkaar worden uitgespeeld: altijd vertrouwt Armon-Jones op een diepgewortelde muzikale intuïtie om muziek te maken die iets wegheeft van een tedere omhelzing.

">
">